Το προϊόν που λέγεται μικρή Μαρία

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που ξέσπασε το σκάνδαλο της “μικρής Μαρίας”. Μπορούμε πλέον μετά την υστερία των πρώτων ημερών να εξάγουμε κάποια συμπεράσματα.

Στα μέσα του Οκτωβρίου σε τυχαίο έλεγχο  βρέθηκε ένα κατάξανθο κοριτσάκι σε έναν καταυλισμό Ρομά. Αμέσως κίνησε το ενδιαφέρον της αστυνομίας  και του εισαγγελέα, των οποίων η έρευνα έδειξε ότι υπήρχε περίπτωση παράνομης υιοθεσίας, αφού οι δυο γονείς Ρομά δεν είχαν τα σωστά χαρτιά για να δικαιολογούν την παρουσία του παιδιού στα χέρια τους.

Αμέσως το παιδί τους αφαιρέθηκε, οι δύο γονείς οδηγήθηκαν στη φυλακή και εξαπολύθηκε ένα άνευ προηγουμένων διαστάσεων παγκόσμιο κυνήγι μαγισσών. Το τί ειπώθηκε στα κανάλια τις επόμενες μέρες ήταν άνευ προηγουμένου. Γονείς χαμένων παιδιών από άλλες χώρες, αμέσως βρήκαν στο πρόσωπο της μικρής Μαρίας την ελπίδα τους.  Ότι οι τσιγγάνοι αγοράζουν ξανθά παιδιά για να τα πουλήσουν αργότερα για την προίκα ειπώθηκε στα κανάλια και στα μέσα σαν σοβαρή και εμπεριστατωμένη άποψη.

Η εμπάθεια της γερμανικής αρθρογραφίας προς την τσιγγάνικη μειονότητα, προκάλεσε και την παρέμβαση του Κεντρικού Συμβουλίου των Γερμανών Σίντι και Ρομά, που έδωσε συνέντευξη τύπου για το θέμα.

    Μιλώντας στην ίδια συνέντευξη τύπου στο Βερολίνο ο ιστορικός και πρώην διευθυντής του Κέντρου για την Έρευνα του Αντισημιτισμού στο Βερολίνο, Βόλφγκανγκ Μπεντς ανέδειξε αναλογίες στην αντιμετώπιση Εβραίων και Ρομά. Παλαιότερα, είπε ο κ. Μπεντς, καταλόγιζαν στους Εβραίους ότι απήγαγαν χριστιανόπουλα για να τα θυσιάσουν. Σήμερα κανείς στην Ευρώπη δεν θα υποστήριζε στα σοβαρά τέτοιες κατηγορίες. Αλλά, αν γονείς Ρομά έχουν ένα ξανθό κοριτσάκι, τότε κατηγορούνται ότι το έχουν απαγάγει.

Τα κανάλια βρήκαν βίντεο της οικογένειας και έδειχναν ξανά και ξανά τη στιγμή που η μητέρα τραβούσε τη μικρή να κοιτάξει προς την κάμερα, για να στοιχειοθετήσουν κακοποίηση (!) και πιθανό εμπόριο παιδιών. Επίσης ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε το θέμα από τα ξένα μέσα ήταν ρατσιστικός και για την ίδια την Ελλάδα σαν σύνολο, αλλά αυτό δεν φάνηκε να ενοχλεί τα εγχώρια μέσα.

Μέχρι που σιγά σιγά βγήκανε και άλλα βίντεο. Που δείχνανε τους γονείς να διοργανώνουν γλέντια για τη μικρή Μαρία που είχε γίνει καλά από ένα πρόβλημα στα μάτια της, αφού την πήγανε στο γιατρό.  Τη Μαρία να χορεύει, να χαμογελά, να φοράει τα καλά της ρούχα.

Και ω του θαύματος. Το ξανθό αγγελούδι όπως την αποκαλούσαν τα μίντια ως εκείνη τη στιγμή, ήταν τσιγγανάκι. Μας ξεγέλασε.

.

 

Αυτό που υποστήριζαν οι γονείς της από την αρχή ότι τους την έδωσε μια άλλη τσιγγάνα αλλοδαπή, ήταν αλήθεια. Η μητέρα της Μαρίας, Σάσα Ρούσεβα, την έδωσε γιατί δεν μπορούσε να την φροντίσει. Ο καταυλισμός στη Βουλγαρία αθλιότερος από αυτόν στην Ελλάδα. Τα αδερφάκια της με το ίδιο πρόβλημα στα μάτια-αλλά και τα ίδια ανοικτόχρωμα μαλλιά και δέρμα, αλλά χωρίς δυνατότητα για φροντίδα.

 Και τώρα; Τη Μαρία τη ζητάει πίσω η μητέρα της στη Βουλγαρία, οι θετοί γονείς της  από τη φυλακή, καθώς και η Βουλγαρία. Πού θα καταλήξει ως τώρα άγνωστο.

Ανάλυση

Αυτό που έγινε πολύ φανερό από τον τρόπο αντιμετώπισης της όλης ιστορίας, είναι ότι η μικρή Μαρία, αντιμετωπίστηκε ως ένα προϊόν από τα εγχώρια και διεθνή ΜΜΕ. Πέραν από το προφανές, του ότι τα ΜΜΕ πουλάνε τρόμο και γαργαλάνε τα φοβικά μας αντανακλαστικά για να ανεβάσουν τα νούμερα, γίνεται σαφές ότι από την αρχή η μικρή Μαρία ήταν κάτι πολύ καλό για να το έχουν τσιγγάνοι.

Με νόμους αγοράς, θα μπορούσε να βρεθεί μια καλύτερη οικογένεια για την υιοθετήσει. Ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια. Ένα πρώτης τάξεως εμπόρευμα. Η αποκάλυψη ότι είναι και η ίδια τσιγγάνα σοκάρισε πολλούς, που βλέπουν με στερεοτυπικό τρόπο την πραγματικότητα.

Κατά τα άλλα τί θετικό αποκόμισε ο μέσος τηλεθεατής από την όλη ιστορία; Ενδιαφερθήκαμε περισσότερο για την εμπορία παιδιών; Ενδιαφερθήκαμε για τις συνθήκες  στις οποίες ζουν οι Ρομά; Μας ενδιαφέρει για τα παιδιά των Ρομά;

Μας ενδιαφέρει η παιδική εργασία και εκμετάλλευση (trafficking);

Πρόσφατα βγήκε στη δημοσιότητα η φωτογραφία ενός άλλου μικρού αγγέλου. Ενός αγγέλου που έχει πιο σκούρο χρώμα. Και μια “κυρία” να την κλωτσάει σαν σκουπίδι από το δρόμο στον οποίο έπαιζε ακκορντεόν και ζητιανεύει.

 

 Αυτό το θέμα μπορούμε να πούμε με μεγάλη βεβαιότητα δεν έχει τα φόντα να γίνει κεντρικό στο δελτίο των 8. Γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με θέματα, που δεν ενδιαφερόμαστε να αντιμετωπίσουμε.

Συμπέρασμα

Οι γονείς της Μαρίας πρέπει να δικαστούν για το αδίκημα που έχουν διαπράξει. Δηλαδή υιοθεσία με παράνομο τρόπο, χωρίς χαρτιά. Όπως θα αντιμετωπίζαμε ανοικτόχρωμους συμπολίτες μας. Ως τώρα δεν πρόσεξα να έχει στοιχειοποιηθεί κακοποίηση ή εκμετάλλευση.

Για το ότι είναι Ρομά, και για το ότι δεν μπορούν να προσφέρουν περισσότερα από όσα μπορούν, δεν είναι κάτι για το οποίο προβλέπεται από τον αστικό κώδικα, αν και αποτελεί αδίκημα για τα εκφασισμένα αντανακλαστικά μας. Όσοι ενοχλούνται από τον τρόπο ζωής των Ρομά, ας ενοχληθούν πρώτα από τον τρόπο που τους περιθωριοποιούμε.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΟΣ 

Βρε θα γίνεις μεζές,θες δε θες..

Άνταμ Σμιθ: H κυριότερη απόλαυση που αντλούν οι πλούσιοι από τον πλούτο τους, έγκειται στην επίδειξή του ! 


Δεν πρόκειται τόσο για μια απλή διαπίστωση αλλά για έναν κανόνα ο οποίος διατηρήθηκε και διατηρείται σε όλη την διάρκεια της Καπιταλιστικής παντοδυναμίας, τόσο σε περιόδους κρίσης, όσο και σε καταστάσεις εκρηκτικής ευημερίας και καπιταλιστικής ανάπτυξης. Η πλουτοκρατία ποτέ δεν προσπάθησε να κρύψει την προκλητική συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, απέναντι στην μιζέρια με την οποία έπρεπε να βολευτεί ο υπόλοιπος λαός, αλλά αντίθετα οι δαπάνες και η κατανάλωσή εκ μέρους της (πολυτελείς επαύλεις, γιοτ, κοσμήματα, συλλογές τέχνης, ακριβά χόμπι κλπ) , λειτουργούσαν πρακτικά ως αποδεικτικά στοιχεία του σφετερισμού του παραγόμενου κοινωνικά πλούτου, ως λάφυρα δηλαδή της νίκης τους στον ταξικό πόλεμο που διεξάγουν απέναντι στον εργαζόμενο λαό.
Το εκπληκτικό σε αυτήν την ιστορία είναι ο τρόπος με τον οποίο πείστηκαν οι λαϊκές μάζες, όχι μόνο να αποδεχτούν αυτήν την κατάσταση ως κάτι το φυσιολογικό, αλλά να θαυμάζουν στην ουσία τα λάφυρα που τους απέσπασε ο ταξικός τους αντίπαλος.
Τα ΜΜΕ ήταν (και είναι) αυτά, που έπαιξαν (και παίζουν) τον σπουδαιότερο ρόλο, σε αυτήν την διαστρέβλωση εννοιών και αξιών, στο παιχνίδι της κλειδαρότρυπας όπου επιτρέπουν στις μάζες να χαίρονται, κρυφοκοιτάζοντας την πλουτοκρατία να απολαμβάνει τον δικό τους πλούτο, με την ελπίδα πως κάποτε θα αποκτήσουν και αυτές το δικό τους American Dream .

Δεν είναι τυχαίο που οι αγαπημένες σειρές –σαπουνόπερες των δεκαετιών μεταξύ του 1970 και των ημερών μας, η Τόλμη και Γοητεία, η Σάντα Μπάρμπαρα, το Ντάλας, το Days of our lives, διαπραγματεύονταν όλες πάνω κάτω την ίδια «δύστυχη ζωή» κάποιων εκατομμυριούχων, οι οποίοι είχαν πραγματοποιήσει το αμερικάνικο όνειρο μέσα από προσπάθεια και αγώνα. Δεν είναι τυχαίο πως έχει γεμίσει η TV με σώου ή εκπομπές σε κάθε ζώνη, που διαπραγματεύονται τα νέα των VIPs, τα “προβλήματα” και οι “προβληματισμοί” των σταρς και των εκατομμυριούχων. Είναι σαφές πως τα μέσα προπαγανδισμού της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, αργά ή γρήγορα, θα έπειθαν τους λαούς πως ο πλούτος αυτός είναι αποτέλεσμα ευφυΐας, εργατικότητας, επιχειρηματικότητας και υπομονής , πράγμα που τοποθετεί αυτόματα όλους τους υπόλοιπους στην πλευρά της ανοησίας και της τεμπελιάς. Αλλά πάντα αφήνει τεχνιέντως και ένα παράθυρο για αυτούς που κρατούν την ελπίδα ζωντανή …
Στις μέρες μας όμως, όπου το πρόβλημα «ποιος κατέχει τον πλούτο», ανάγεται σταδιακά από ζήτημα απόλαυσης της ζωής, σε θέμα επιβίωσης, η επιδειξιμανία της πλουτοκρατίας έρχεται να βάλει και αυτή ένα λιθαράκι στην συνειδητοποίηση της κατάστασης από τον λαό. Από την μια έχουμε το κάλεσμα της πολιτικής εξουσίας προς τον εργαζόμενο λαό, για ασκητική λιτότητα στα όρια της οικονομικής εξαθλίωσης, και από την άλλη τους προκλητικούς βασιλικούς γάμους, τα πολυτελή σκάφη που κατακλύζουν τα ελληνικά λιμάνια και παραλίες, τις πανάκριβες βίλλες και τα εκατομμύρια που σφυρίζουν γύρω μας …

Όλοι αναγνωρίζουν σιγά σιγά τα ταξικά χαρακτηριστικά της ασκούμενης πολιτικής και για αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν μπορεί η διαδικασία αυτή, της αύξησης του χασματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών να συνεχιστεί εις άπειρον. Η κοινωνία σιγοβράζει, προς το παρόν τα βάζει ακόμα με τους πολιτικούς … αλλά δεν αργεί η στιγμή που η λαϊκή δυσαρέσκεια θα αρχίσει να στοχοποιεί τον πραγματικό υπαίτιο για την κατάσταση του, την πλουτοκρατία !

ΛΑΙΚΗ ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Η μαλακία στην εξουσία

Δεν είναι καθόλου τυχαίο περιστατικό, ότι τα καθεστωτικά media επιλέγουν να προβάλουν διαταραγμένους, άτομα που η εξουσία τους έχει διαφθείρει τόσο πολύ, που όλοι έχουν πράγματα για τα οποία μπορούν να ντρέπονται και να εκβιαστούν.

Άτομα με σαφείς ψυχικές παθολογίες, είτε αυτές λέγονται ψυχώσεις, είτε παραληρήματα μεγαλείου, είτε ναρκισσισμοί που έχουν υποτροπιάσει σε κακοήθεις αλαζονείες, άτομα που ζουν μέσα σε παραισθήσεις, κάνουν κουμάντο σε νευραλγικές θέσεις του ελληνικού κράτους.
 
Κυρίως άτομα που δεν έχουν ηθικές αναστολές για να ανελιχθούν στην δική τους φαντασιακή κλίμακα, άτομα ασυνείδητα ή με ψυχολογία βασανιστή, που έχουν όμως εμβαπτιστεί στην κολυμπήθρα των ΜΜΕ και πλέον θεωρούνται “ταλαντούχοι πολιτικοί άνδρες”.
Αυτές οι τρομακτικές περιπτώσεις, έχουν κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο, αφού εσκεμμένα είναι συχνά προσκεκλημένοι σε τηλεοπτικά studios για να εκφράσουν την διαταραχή τους ως νόρμα, να απαξιώσουν σοβαρούς ανθρώπους και εναλλακτικές, τεκμηριωμένες απόψεις, ώστε να παίζουν μόνοι τους σε ένα ταμπλό όπου όλα τα μέσα επιτρέπονται.

Το πιο επικίνδυνο απ’ όλα είναι ότι αυτές οι περιπτώσεις, ηδονίζονται με το κακό που προκαλούν, ενίοτε βλέπουν την εφαρμογή της πολιτικής τους ως τρόπο για να πάρουν ρεβάνς, ένας θεός ξέρει από ποιον και γιατί. Από τον Κρανιδιώτη ως τον Άδωνη και από το διαπλεκόμενο κεφάλαιο ως τον ηθοποιό που παριστάνει τον δημοσιογράφο σε πλατό εργολάβου, ο τρόπος σκέψης είναι κοινός και δηλητηριάζει ολόκληρη την κοινωνία.
Η εξουσία τους θεωρεί απόλυτα χρήσιμους, αφού οι νοσηροί εγκέφαλοι πιστεύουν πως επιτελούν θεάρεστο έργο και επιδεικνύουν μεγαλύτερο ακόμα ζήλο, αδιαφορώντας για τα θύματα, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνουν και παχυλούς μισθούς. Βέβαια υπάρχουν και φορές που η υπέρμετρη βλακεία τους τους οδηγεί σε προκλητικές δηλώσεις δυναμιτίζοντας το κλίμα, όπως κάποιος βουλευτής Τζαμτζής, ο οποίος δηλώνει ότι “αν είναι να λαμβάνω 2000 ευρώ δεν αξίζει να είμαι βουλευτής“.
Κι αυτό όμως μέσα στο παιχνίδι είναι, ώστε να εξοργίζουν την κοινή γνώμη.
Όλα αυτά τα τρωκτικά, είναι αναλώσιμοι και μόνη τους αποστολή είναι να καταστρέψουν ότι μπορούν, μέχρι να “θυσιαστούν” στον βωμό της εξυγίανσης, κάτι που προβλέπεται πάντα σε κάθε σύστημα. Μετά έρχονται οι “μετριοπαθείς”, αυτοί που στηρίζουν δια της σιωπής το κάθε καθεστώς, για να τελειώσουν την δουλειά (αφού την βρώμικη την έκαναν τα τρωκτικά που αναφέραμε) και να παρουσιαστούν ως οι “λογικοί” που θα κάνουν πιο μαλακή την προσαρμογή στο ίδιο καθεστώς, που θα φορέσει όμως άλλο προσωπείο.

Πηγή: strangejournal.wordpress.com

Το Μάρκετινγκ της Τρέλας - Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ

Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ - Ενας γάμος στη Γουόλ Στριτ.

Στα μέσα της δεκαετίας του 70, ο Henry Gadsden, διευθυντής της Merck, μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες του κόσμου, είπε στο περιοδικό Fortune ότι ήθελε η εταιρεία του να είναι σαν την εταιρεία Wrigley, που παράγει τσίχλες και να "πουλάει σε όλους", ακόμη και σε υγιή άτομα.

Να ένα μόνο παράδειγμα της σχέσεις μεταξύ ΜΜΕ και φαρμακευτικών εταιρειών.

Μέχρι πρόσφατα, ήταν σπάνιο να δει κανείς διαφήμιση ψυχοφαρμάκου στην τηλεόραση, διότι, από το νόμο, οι φαρμακευτικές εταιρείες έπρεπε να αναφέρουν όλες τις παρενέργειες και η λίστα ήταν πάρα πολύ μεγάλη για ένα διαφημιστικό σποτ 30 ή 60 δευτερολέπτων. Αλλά το 1997, εκπρόσωποι των συμφερόντων φαρμακευτικής εταιρείας πίεσαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να μετριάσει αυτόν τον περιορισμό και να τους επιτρέψει να αναφέρουν μόνο μερικές από τις παρενέργειες. Με αυτή την απλή αλλαγή κατέστη ξαφνικά δυνατή η διαφήμιση ψυχοτρόπων φαρμάκων στην αμερικάνικη τηλεόραση. Και αυτό άνοιξε τις πύλες για ένα χείμαρρο διαφημίσεων που εκτοξεύτηκαν από τα 595 εκατ. δολάρια το 1996 στα 4,7 δις δολάρια σήμερα - μια αύξηση περίπου 700%.

Μήπως το πράγμα τράβηξε πολύ μακριά; Εξαρτώνται άραγε τα ΜΜΕ τόσο πολύ από τα χρήματα της διαφήμισης των φαρμακευτικών εταιρειών ώστε να προωθούν τους στόχους των διαφημιστικών εκστρατειών των ψυχιατρικών φαρμάκων;

Με άλλα λόγια ... έγινε πραγματικότητα το όνειρο του Gadsden; Είναι μήπως το μάρκετινγκ τώρα αυτό που κινεί τον μηχανισμό μιας από τις πλέον κερδοφόρες βιομηχανίες στη Γη;

Κεφάλαιο 8 - Από το ντοκιμαντέρ της Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (CCHR) -Το μάρκετινγκ της Τρέλας.


Aπο: Αλληλέγγυα Δύναμη