Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρατσισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ρατσισμός. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

Η Ιδιοκτήτρια

 Η ιδιοκτήτρια καταστήματος (άλλοτε τίτλος μικροαστικής τιμής, σήμερα ο νυχθημερόν εναγκαλισμός με την άδεια ταμειακή παράλληλης ενατένισης για τις εποχές που αυτή θα ξαναγεμίσει- ω θεε της αγοράς μαζί με την παναγία και τον χριστό κάντε το θαύμα σας επιτέλους δεν αντέχουμε άλλες αναδουλειές)αφού ταξίδεψε σε 200 χώρες ,αφού συνομίλησε με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και γνώρισε εκατοντάδες πολιτισμούς,αφού μύρισε τον αέρα και τις θάλασσες στα ανατολικά δυτικά βόρεια και τα νότια του μικροκοσμού της , απεφάνθη:Η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου.
Και να σου ξανά η παιδική χαρά της κίβδηλης υπερηφάνειας που σαν αποτέλεσμα έχει την ηρωική έξοδο της γαλανόλευκης στο μπαλκόνι με σκοπό να μαρκάρει (τι άλλο)ξανά και ξανά τα όρια της ιδιοκτησίας, δηλαδή αυτό που εννοεί πραγματικά κάθε γνήσια Ελληνίδα και κάθε γνήσιος Ελληνας· αμφότεροι πιστοποιημένοι με σφραγίδες κρατικής γνησιότητας και εμβολιασμένοι με δόσεις εθνικιστικής ντόπας ώστε βρισκόμενοι σε διέγερση να τσακίσουν τις επιθέσεις του ανθελληνισμού,ως Ελλάδα.
Κι αν μερικά μέτρα από την ιδιοκτησία της χάσκει ένα τεράστιο βουνό από σκουπίδια ,κι αν τα κανονικά βουνά γύρω της μετατρέπονται σε τοπία σεληνιακής ασχήμιας ,κι αν η άγρια ζωή γίνεται στόχος του κάθε φανατικού χομπίστα ,κι αν πίνει το αίμα των υπαλλήλων της,κι αν ολόκληρη την κοινωνία την έχει χεσμένη εκτός φυσικά από τους πελάτες του μαγαζιού της ,σημασία τίποτα από αυτά δεν έχει.
Φτάνει που τώρα στα ζόρικα είδε το φως το αληθινό και άρχισε να στήνει δεκάδες κρεμάλες για χιλιάδες μελλοθάνατους κάνοντας το αγιασμένο της καθήκον απέναντι στην πατρίδα. Φτάνει τα θύματα να είναι οι άλλοι, δηλαδή όσοι δεν έχουν το ίδιο χρώμα ,το ίδιο σεξ,το ίδιο εθνόσημο ,τα ίδια κοινωνικά παράσημα ,τα ίδια πιστεύω,την ίδια θρησκεία και γιατί όχι ,όσοι δεν της κάθονται καλά στο στομάχι ,όσοι δεν της κάθισαν στο κρεβάτι,όσους δεν γουστάρει τη φάτσα τους,όλους όσοι την ανταγωνίζονται στην αγορά.
Με το που τα κέρδη της έφτασαν στο ναδίρ και η ιδιοκτησία άρχισε να παίζει κρυφτό με τις κατασχετικές ορέξεις των τραπεζών ,ήρθε η ώρα της σβάστικας. Αυτής που τόσο καλά έκρυβε κάτω από ψεύτικα χαμόγελα όλο το προηγούμενο διάστημα.
Σπρωγμένος στην επιφάνεια κυρίως χάρη στο αδιανόητο για δυτικό κράτος μπαράζ ρητορικής ρατσιστικού μίσους, ο ναζισμός απέκτησε ένα οικείο κοινωνικό προφίλ:την lifestyle εκδοχή της χαβούζας όπου όλα τα σκατά χωράνε μέσα . Χωράει η ιδιοκτήτρια, άρα χωράει και η πνευματική της αρρώστια .Χωραει η πολιτική αποσυμφόρηση των διάσημων λυμάτων στα πρωϊνάδικα ,άρα χωράει και ο σιχαμερός κομφορμισμός τους.
Βέβαια τις καλές εποχές της κατανάλωσης όλοι ήταν ευπρόσδεκτοι στα κλαρινοπάρτι. Από τις άγιες νύχτες των δημάρχων μέχρι τα επαρχιακά σκυλάδικα :όλοι ήμασταν μια ωραία και ευτυχισμένη παρέα που περνούσε καλά και ακόμα καλυτερότερα ,από την στιγμή που θα έσκαγε μύτη το απαραίτητο συνεργείο της ελεύθερης ραδιοφωνίας & τηλεόρασης να τραβήξει πλάνα.ΧΑΜΟΣ!
Τις καλές εποχές δεν πείραζε κανέναν νοικοκύρη η “παράνομη είσοδος χωρίς χαρτιά”.Λεφτά μπορούσαν κι έβγαζαν από τα θύματα του traficking και τους “μπάρμπα θωμάδες” των γειτονικών χωρών,όχι τα σημερινά χάλια.
ΕΞΩ ΟΙ ΞΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ(η γνωστή περιφραγμένη ιδιοκτησία σε κλίμακα εκατομμυρίων στρεμμάτων).Στην εποχή της επικρατούσας οικονομικής συνδιαλλαγής ως το μοναδικό αντίρροπο σε κάθε ανθρώπινη διεπαφή ,μόνο οι φέροντες τον τίτλο τουρίστας ή επενδυτής, είναι ευπρόσδεκτοι ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ.
Η εγχώρια (παπ)αριά φυλή- απεδείχθη σκέτο παπαρία και καθόλου αρία – με μπροστάρηδες τους απόπατους της νυχτερινής μαφίας ,τους μπράβους των εφοπλιστών,τους (αντισυστημικούς!) κολλητούς της εγχώριας θεσμικής νομιμότητας, αυτούς που δεν διστάζουν να μπήξουν το μαχαίρι σε κάθε λιωμένο από την Νατοϊκή ερπύστρια πρόσφυγα(για τέτοιες αντρούκλες μιλάμε),παρ ολίγον να τα κατάφερνε ,αν δεν βιάζονταν τόσο να ξεκινήσει την εθνοκάθαρση.
Το γεμάτο λιπαρά μυαλουδάκι της ιδιοκτήτριας, δεν κατάφερε ποτέ να επεξεργαστεί κάτι παραπάνω από τα ετοιματζιδικα που την τάισαν οι διοικούντες της χώρας που έτυχε να γεννηθεί, γιαυτό και ως άμωμη γνώστρια των πάντων της απέδωσε το λαμπρό βραβείο της ομορφότερης χώρας με συνοπτικές διαδικασίες, αγνοώντας πως την ομορφιά ή την ασχήμια την καθορίζει σχεδόν αποκλειστικά η ανθρώπινη δραστηριότητα εδώ και κάτι χιλιάδες χρόνια. Και τι γαμάτη (κυριολεκτικά) ανθρώπινη δραστηριότητα!
Κούκλα μου να αγιάσει το στόμα σου και μέρες που ναι , να σ’ έχει ο θεός κ όλη η αγιασμένη ρασοφάρα γερή,για να κλωτσάς με αποφασιστικότητα τους “βρωμιάρηδες” της πατρίδας ΣΟΥ.


Πηγή: Νούμερο ΙΙ

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013

RIP Μαντίμπα, ευχαριστούμε για τα likes

Σαν συνεπής και ευαισθητοποιημένος χρήστης των σοσιαλ μίντια, ο καλός νοικοκυραίος φρόντισε το βράδυ της Πέμπτης να εξωτερικεύσει τη βαθύτατη θλίψη του, ποστάροντας για τον θάνατο του Νέλσον Μαντέλα. Πάντα τον άγγιζαν οι χαρισματικές προσωπικότητες και για κάποιο λόγο ο Μαντίμπα του φαινόταν πάντοτε ως ο απόλυτος εμβληματικός ηγέτης. Τον παραδέχονταν άλλωστε όλοι. Φρέσκαρε λίγο τις γνώσεις του στη wikipedia, θυμήθηκε κι εκείνη την πολύ καλή ταινία του Κλιντ Ιστγουντ με τον Μόργκαν Φρίμαν κι έπειτα πόσταρε.
Τα πήγε καλά – καιρό είχε να δει τόσα notifications μαζεμένα… Αρκετά likes στο facebook, καμιά δεκαριά retweets στο twitter και κάμποσες συζητήσεις με άλλους χρήστες για την τεράστια απώλεια της ανθρωπότητας. Κανείς δεν θα διαφωνούσε μαζί του απόψε… Κοιμήθηκε με τη σκέψη του Μαντέλα, σχεδόν ευτυχισμένος που κατάφερε να συντονιστεί με τόσους άλλους που έσπευσαν να γράψουν κάτι αντίστοιχο!

Το πρωί σηκώθηκε ευδιάθετος. Ήπιε τον καφέ του, ντύθηκε κι έφυγε για δουλειά, επιστρέφοντας στην καθημερινότητά του, που ουδεμία σχέση είχε με τη μυθιστορηματική ζωή του Μαντέλα.

Στα φανάρια, ένας Νιγηριανός του ζήτησε χρήματα. Δεν του έδωσε. «Πόσο θα βρωμάει» αναρωτήθηκε σχεδόν ανατριχιάζοντας κι έπιασε τον εαυτό του να σιχαίνεται εκείνον τον ρακένδυτο άγνωστο που τον προσγείωνε στην πραγματικότητα της πόλης: «Γιατι δεν πάνε στην πατρίδα τους, γεμίσαμε λαθρομετανάστες, οι δουλειές δεν φτάνουν ούτε για τους Έλληνες». Όχι, δεν ήταν ρατσιστής, ποτέ δεν ήταν. Ήταν απλά ρεαλιστής.

Το φανάρι έγινε πράσινο, ο Νιγηριανός ξεχάστηκε και η μέρα στη δουλειά πέρασε μεταξύ εργασίας και κουβέντας για τον χαρισματικό ηγέτη της Νοτίου Αφρικής. Ήταν μια καλή Παρασκευή…

Δυστυχώς απαρτχάιντ ειναι η Αμυγδαλέζα. Απαρτχάιντ ειναι η αδιαφορία μας για ένα σαπιοκάραβο που βούλιαξε, επειδή είχε μετανάστες. Απαρτχάιντ είναι η άποψη του νοικοκυραίου ότι έχει περισσότερα δικαιώματα από συνανθρώπους του. Απαρτχάιντ είναι η λέξη λαθρομετανάστης. Απαρτχάιντ ειναι η δημοκρατία μας. Απαρτχάιντ είμαστε εμείς.

Δημήτρης Ζακχαίος

UNFOLLOW