Εγκώμιο φιλάθλων

 Η θρησκεία, το ποδόσφαιρο και ο πατριωτισμός είναι το τρίπτυχο που ενώνει τους ηλίθιους του τόπου μου. Οι συλλογικοί μύθοι έχουν έναν δεσποτισμό που σε κάνει να βουρκώνεις και να μη σκέφτεσαι. Ο εθνικισμός που χειραγωγεί τα πλήθη είναι το ρεζιλίκι της ανθρώπινης ύπαρξης που φτάνει στο ξεχαρβάλωμα και στον εφιάλτη. Τα ολοκαυτώματα όπου γης είναι τα αποτελέσματα του αδυσώπητου έρωτα για το έθνος, τη θρησκεία και τις σωβρακοφανέλες του πολεμιστή.

Πίσω απ’ την ανθρώπινη υποχονδρία τού να υπερασπίζεσαι ένα χονδροειδές ψέμα ή μιαν αυταπάτη και να προσδιορίζεσαι μέσα απ’ αυτή βρίσκεται η ποικιλώνυμη εξουσία και τα συμφέροντά της. Η εξουσία επινοεί και διαχειρίζεται τους συλλογικούς μύθους. Τους χρησιμοποιεί ως βαλβίδες ασφαλείας έτοιμες να εκτονώσουν τα καταπιεσμένα πάθη και τις ασύδοτες καύλες που όταν ξεφεύγουν αλλάζουν τις κοινωνίες και τη διαχείρισή τους.

Οι συλλογικοί μύθοι είναι το αντίδοτο στην καταπίεση του οχταώρου σκλαβιάς που θα παράξει τα προς το ζην στον εργάτη και στα παιδιά του-τους μελλοντικούς εργάτες-αλλά και υπεραξία στον άρχοντα. Η υπεραξία τροφοδοτεί τη σοφία και την κουλτούρα της άρχουσας τάξης η οποία φυσικά δεν έχει θεούς, δαίμονες και ιδρωμένα πειραματόζωα.
Η ελευθερία της στηρίζεται στο δεσποτισμό. Η σκλαβιά της κατώτερης τάξης στηρίζεται στο παράδοξο και τη μεταφυσική.

Η ανώτερη τάξη εκφύλισε την κατώτερη και την έκανε πουτάνα της. Την ντύνει γελοία με τις υποκρισίες της, την κολακεύει με τον καρναβαλικό της ευδαιμονισμό. Επίσκοποι, ισχυροί άντρες, μονάρχες, αξιωματούχοι, διανοούμενοι είναι επιφορτισμένοι να επιβάλουν την εργασία σ’ αυτούς που προηγουμένως έχουν περάσει το χρυσοποίκιλτο χαλκά. Σ’ αυτούς που έχουν αποβλακώσει με κάθε μέσο.
Σ’ αυτούς που μασκαρεύονται με τα χρώματα της πατρίδας και ουρλιάζουν σαν στείρες σκύλες πνίγοντας τη φύση τους μέσα στο βόθρο των συμβόλων, της φλυαρίας και των αναμνήσεων. Προλετάριους που διδάσκονται καθημερινά ότι το προλεταριάτο ψόφησε. Κακομοίρηδες που πίστεψαν στο μεγαλείο της δημοκρατίας και βαυκαλίζονται με αρχαιολατρίες και Περικλέτους.

Ταλαίπωροι που έφυγαν απ’ τη μιζέρια του χωριού και βρέθηκαν υπάλληλοι στο κωλοχανείο της πόλης. Μαστουρωμένοι με τα ιδεώδη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το ΝΑΤΟ, τη γυναικούλα, την ασφάλεια και την ιερότητα των συνόρων που κάθε ξυπόλητος μαυριδερός πούστης παραβιάζει.
Αγανακτισμένοι που διαμαρτύρονται για τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, ελπίζοντας πως ένα μεγάλο κίνημα ελεημοσύνης θα αναπληρώσει την κατάργηση των κοινωνικών κεκτημένων, τη μείωση των μισθών, τη σταδιακή εξαφάνιση της χρήσιμης εργασίας, τη διάλυση της εκπαίδευσης, των συγκοινωνιών, των υπηρεσιών υγείας, της ποιοτικής γεωργίας, της φυσικής κτηνοτροφίας. Ελπίζοντας πως το κακό θα περάσει ξυστά όταν αυτοί θα μαλακίζονται με σημαίες, μεγαλόσταυρους και λοιπά εθνικά άκρως ηρωικά μουνόπανα και τριχωτές θειάδες άλλων χωρών που έχουν στο ώμο περασμένες τσάντες από ανθρώπινο πετσί.



Αδέσποτος Σκύλος

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ

 

Η θρησκευτική πίστη
δέν αποτελεί προϋπόθεση
για την υγιή ευημερία των κοινωνιών

Υπάρχει μια κοινή πεποίθηση, την οποία μοιράζονται οι οπαδοί των διαφόρων θρησκειών, ότι η λατρεία τού θεού και η υπακοή στα κελεύσματα τής θρησκείας θεωρούνται ουσιώδη για μια υγιή και ειρηνική κοινωνία. Ο θεός και η θέλησή του πιστεύουν, πως πρέπει να είναι στο επίκεντρο τής ζωής τού κάθε ατόμου, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ευημερία με ηθική και ασφαλή ζωή.

Οι θρησκευόμενοι συμφωνούν επί πλέον, στο ότι το κάθε κοινωνικά ακραίο άτομο -εγκληματίας, ζητιάνος, περιθωριακός κ.ά.- θεωρείται, ότι παρουσιάζει έλλειψη ευσέβειας, ενώ όταν ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων μιας κοινωνίας απορρίψει το θεό, τότε θα επέλθει η αποσύνθεσή της.

Σε περίπτωση, που η θρησκευτική αυτή θεωρία -τού ότι η τυχόν απομάκρυνση από το θεό είναι η αιτία για όλα τα κακά τής κοινωνίας- είναι σωστή, τότε θα έπρεπε να αναμένουμε τα περισσότερο θρησκευόμενα έθνη στη Γη να είναι οι προμαχώνες τού εγκλήματος, τής φτώχειας και των ασθενειών και τα πρότυπα των υγιών κοινωνιών.

Η σύγκριση των άθρησκων εθνών όμως, με τα περισσότερο θρήσκα αποκαλύπτει μια πολύ διαφορετική κατάσταση. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερο κοσμικές χώρες -με τα μεγαλύτερα ποσοστά άθεων και αγνωστικιστών- είναι μεταξύ των σταθερότερων, ειρηνικών, ελεύθερων, πλούσιων, και υγιών κοινωνιών, ενώ οι θεοκρατούμενες βρίσκονται μεταξύ των ασταθέστερων, βίαιων, καταπιεστικών και φτωχών κοινωνιών.

Θα πρέπει να είμαστε οπωσδήποτε προσεκτικοί, ώστε να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ των ολοκληρωτικών κοινωνιών, όπου ο αθεϊσμός επιβάλλεται από την εξουσία επί ενός απρόθυμου πληθυσμού (όπως στα πρώην σοβιετικά κράτη) και των ανοικτών, δημοκρατικών κοινωνιών, όπου ο αθεϊσμός επιλέγεται ελεύθερα από τον επαρκώς μορφωμένο πληθυσμό (όπως στη Σουηδία, στις Κάτω Χώρες ή στην Ιαπωνία).

Η αθεΐα των πρώτων κοινωνιών, που μπορεί να περιγραφεί ως «καταναγκαστικός αθεϊσμός» μολύνεται από όλα τα επακόλουθα τού ολοκληρωτισμού: δωροδοκία, οικονομική στασιμότητα, λογοκρισία, κατάθλιψη, και φτώχεια, ενώ σχεδόν κάθε έθνος με υψηλά επίπεδα «φυσικού» αθεϊσμού αποτελεί κι ένα πρότυπο κοινωνικής υγείας.

Τα έθνη με υψηλά ποσοστά αθεΐας μεταξύ των μελών τους διαθέτουν υψηλά πρότυπα διαβίωσης και κοινωνικής υγείας σε αντίθεση με τα έθνη με υψηλά ποσοστά θρησκευόμενων μελών. Στις εκθέσεις για το «Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης» των Ηνωμένων Εθνών, όπου αξιολογούνται όλες οι χώρες όσον αφορά στούς δείκτες ανάπτυξής τους, λήφθηκαν υπ’ όψη μετρήσεις δεικτών κοινωνικής υγείας (μέσος όρος ζωής, εκπαίδευση - αναλφαβητισμός, κατά κεφαλήν εισόδημα κ.τ.λ.). Σύμφωνα με τις εκθέσεις, στα πέντε κορυφαία έθνη συγκαταλέγονται η Νορβηγία, η Σουηδία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, και η Ολλανδία, χώρες με υψηλά ποσοστά αθεϊσμού. Αντίθετα, οι κατώτερες πενήντα χώρες τού «Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης» παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά αθεϊσμού.

Οι άθρησκες χώρες παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας, ενώ οι θεοκρατούμενες χώρες τα υψηλότερα. Σύμφωνα με τις ετήσιες αναφορές τής CIA για όλο τον κόσμο, από τα 225 έθνη, τα 25 με τα χαμηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας είχαν σημαντικά υψηλά ποσοστά αθεΐας. Αντίθετα, τα 75 έθνη με τα υψηλότερα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας ήταν όλα θεοκρατούμενα με μηδενικά ποσοστά αθέων.

Όσον αφορά στα διεθνή ποσοστά φτώχειας, οι σχετικές εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών διαπιστώνουν, ότι τα 40 φτωχότερα έθνη στη Γη (σύμφωνα με το ποσοστό τού πληθυσμού, που ζει με λιγότερο από ένα δολάριο ημερησίως), ήταν ιδιαίτερα θεοκρατούμενα με στατιστικά ασήμαντο επίπεδο αθέων.

Στα ποσοστά ανθρωποκτονιών, σε μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Law and Economics (2002), εξετάσθηκαν 38 μή αφρικανικά έθνη και διαπιστώθηκε, ότι τα δέκα με τα υψηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών ήταν ιδιαίτερα θεοκρατούμενα με ελάχιστα επίπεδα αθεϊσμού. Αντίθετα, τα δέκα έθνη με τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών, ήταν όλα εκτός από την Ιρλανδία κοσμικά έθνη με υψηλά επίπεδα αθεϊσμού.

Σχετικά με τα ποσοστά βασικής εκπαίδευσης, σύμφωνα με την Έκθεση των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με την «Παγκόσμια Κοινωνική Κατάσταση», οι 35 χώρες με τα πιο υψηλά επίπεδα αναλφαβητισμού σε νεαρές ηλικίες (ποσοστό αυτών, που δέν μπορούν να γράψουν ή να διαβάσουν σε ηλικίες από 15 έως 24 ετών), ήταν όλες ιδιαίτερα θεοκρατούμενες με ασήμαντο ποσοστό άθεων μελών.

Όσον αφορά στα ποσοστά φορέων AIDS, όσο περισσότερο θεοκρατούμενα είναι τα έθνη, τόσο χειρότερα ποσοστά παρουσιάζουν. Αντίθετα, τα ιδιαίτερα άθρησκα έθνη τής δυτικής Ευρώπης, όπως της Σκανδιναβίας, όπου παρέχεται δημόσια σεξουαλική εκπαίδευση κι ο έλεγχος των γεννήσεων είναι ευρέως προσιτός, παρουσιάζουν τα χαμηλότερα ποσοστά μόλυνσης από τον ιό τού AIDS στον κόσμο.

Σχετικά με την ισότητα των φύλων, τα έθνη, που χαρακτηρίζονται από υψηλά ποσοστά αθεΐας, είναι μεταξύ αυτών, που υποστηρίζουν περισσότερο την ισονομία, ενώ τα θεοκρατούμενα είναι μεταξύ των πλέον καταπιεστικών. Σύμφωνα με άλλη μελέτη (Human Values and Social Change), χώρες, όπως η Σουηδία, η Δανία, και η Ολλανδία, οι οποίες έχουν τις περισσότερες γυναίκες μέλη στα Κοινοβούλιά τους, παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά αθεϊσμού, ενώ χώρες όπως το Πακιστάν, η Νιγηρία, και το Ιράν, με τις λιγότερες γυναίκες μέλη στο δημόσιο βίο είναι αυστηρά θεοκρατούμενα. Αντίστοιχα αποτελέσματα παρατηρούνται και στα ποσοστά αποδοχής τής ομοφυλοφιλίας.

Ανακεφαλαιώνοντας, οι χώρες με τα υψηλά ποσοστά αθεΐας είναι μεταξύ των περισσότερο κοινωνικά υγιών στη Γη, ενώ εκείνες με ανύπαρκτα ποσοστά άθεων είναι μεταξύ των περισσότερο απόρων. Τα πρώτα έθνη έχουν τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονιών, παιδικής θνησιμότητας, ένδειας, αναλφαβητισμού και μεταξύ των πιό υψηλών επιπέδων πλούτου, μέσου όρου ζωής, και ισότητας των φύλων στον κόσμο.

 Η κατάσταση μεσαιωνισμού, καισαροπαπισμού και θρησκοληψίας, που υπάρχει στην Ελλάδα, δέν υπάρχει σε κανένα άλλο κράτος στην Ευρώπη. Η Ελλάδα πρωτοπορεί στη θεοκρατία και συνακόλουθα στη διαφθορά και την υπανάπτυξη.

 Οι πληροφορίες που παρατέθηκαν δέν είναι βέβαια αρκετές, ώστε να τεκμηριώσουν, ότι τα υψηλά επίπεδα αθεϊσμού προκαλούν την κοινωνική υγεία, ενώ τα χαμηλά προκαλούν τα κοινωνικά δεινά όπως η ένδεια ή ο αναλφαβητισμός. Ο πλούτος, η ένδεια και η ευημερία στα διάφορα έθνη προκαλούνται από πολυάριθμους πολιτικούς, ιστορικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και άλλους παράγοντες, που ενδεχομένως να είναι περισσότερο καθοριστικοί από τις προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων.

Το συμπέρασμα που προκύπτει όμως από τα παραπάνω στοιχεία είναι, ότι τα υψηλά επίπεδα μή πίστης σε κάποιο θεό δέν οδηγούν αυτόματα σε διακοπή τού πολιτισμού, σε ανήθικες συμπεριφορές, ή σε «άρρωστες κοινωνίες». Το αντίθετο φαίνεται να συμβαίνει, μάλιστα.

Επί πλέον, η θρησκεία δέν είναι σαφώς η απλή και μόνη πορεία προς τις δίκαιες κοινωνίες, που λύνει όλα τα κοινωνικά προβλήματα, όπως οι φανατικά θρησκευόμενοι οπαδοί πιστεύουν και διακηρύττουν. Η ευσεβής «λύση» τους είναι ιδιαίτερα αμφίβολη και σαφώς αντίθετη από τα αποτελέσματα των ερευνών των κοινωνικών επιστημών.

Τα αποτελέσματα τής πίστης στο θεό των μελών των θεοκρατούμενων κοινωνιών δέν μπορούν να συγκριθούν με αυτά των κοσμικών.
Αν επιδιωκόμενα είναι η ευημερία, η ασφάλεια, ο ανθρωπισμός και η υγιής κοινωνία, πιθανότερο είναι αυτά να βρεθούν μεταξύ εκείνων των εθνών με χαμηλό το θρησκευτικό συναίσθημα των μελών τους, παρά εκείνων με έντονα θρησκευόμενα μέλη.


Ελεύθερη Έρευνα 

Εκκλησία : τo καλύτερο μαγαζί γωνία

Με εξαίρεση το Ιράν, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν υπάρχει τόση στενή σχέση, αλληλεπίδραση κι αλληλοεπιρροή, μεταξύ εκκλησίας - κράτους, όση στην Ελλάδα. Σχέση ασφυκτική και τυραννική μιας κι η ορθόδοξη εκκλησία έχει παρεισφρύσει εξουσιαστικά στη ζωή μας με μία σειρά απαράδεκτων προνομίων -και όχι απλά δικαιωμάτων.

Κάθε άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέγει την πίστη του ή όχι σε κάποια θρησκεία. Κανένας όμως, δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει σε κανέναν μια πίστη και κανείς δεν υποχρεούται ως άθρησκος ή αλλόδοξος πολίτης να σέρνεται από παρεμβολές της εγκατεστημένης εκκλησίας στη λειτουργία της πολιτείας.

Πόσω δε μάλλον να πληρώνει τους ναούς της και τους μισθούς των ιερέων της.

Κι ενώ βρισκόμαστε στο 2013 και στην Ελλάδα το ακανθώδες σύμπλεγμα εκκλησίας-κράτους καλά κρατεί, μόλις το 1802 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον θέτει διαχωριστικό τείχος ανάμεσά τους, σεβόμενος την απόφαση του αμερικανικού λαού να μη θεσπίσει νόμο κανένας νομοθέτης ώστε να εγκαθιδρύσει επίσημη θρησκεία ή να απαγορευτεί η ελεύθερη άσκηση όποιας πίστης και λατρείας.

Η τριτοκοσμική αυτή σχέση στον τόπο μας κι ο σφιχτός και θερμός εναγκαλισμός πολιτείας-εκκλησίας, είναι τόσο παλιά, όσο και το ελληνικό κράτος.

Μάλιστα, για να στηθεί καλά το ελληνορθόδοξο ζευγάρωμα, σχολικά αναγνώσματα και εθνικοπατριωτικοί πανηγυρικοί λόγοι διανθίστηκαν με μύθους, οι οποίοι ζουν ως το σήμερα.

Επινοήθηκε το "κρυφό σχολειό" με τον περιβόητο πίνακα του Ν. Γύζη, ενισχύθηκε με το ποίημα του Πολέμη "φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ...", αποδόθηκε η έναρξη της επανάστασης του 1821 στον ρασοφόρο Παλαιών Πατρών Γερμανό και η ανύψωση του λάβαρου στη μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, όταν ο ίδιος ο Γερμανός στις 25 Μαρτίου βρίσκονταν με αρκετή απόσταση των γεγονότων στην...Πάτρα. 

182 χρόνια μετά, το υπουργείο Παιδείας είναι ταυτόχρονα και υπουργείο Θρησκευμάτων.

Οι μαθητές ως αφετηρία της σχολικής τους χρονιάς, στοιχίζονται ενώπιον ιερέων και...αγιάζονται "εις το όνομα της αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος", λαμβάνοντας ένα σαφές πρώτο μήνυμα του πώς η γνώση και η αναζήτηση της αλήθειας περιχαρακώνεται μέσα στα συρματοπλέγματα ενός δόγματος.

Το μάθημα των θρησκευτικών συνεχίζει να είναι εντός της σχολικής ύλης, γίνεται με κατηχητικό τρόπο και σε διδακτικές ώρες περισσότερες της Φυσικής και της Χημείας. Το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής συνεχίζει να είναι αποκλεισμένο από τη μαθητική αγωγή.

Η παχυλή απαιδευσία, η αποχαύνωση, το σταυροκόπημα, η μετάνοια, η αμαρτία, ο παράδεισος κι η κόλαση είναι κάποια από τα αποτελέσματα και κάποιες από τις  έννοιες που καλείται ο μαθητής να εγκολπώσει στην οικοδόμηση της προσωπικότητάς του.

Οι εικόνες του Χριστού κοσμούν τις αίθουσες των δικαστηρίων σε περίοπτη θέση, οι βουλευτές σηκώνουν τα χέρια να ορκιστούν ενώπιον ιερέων, "άγια φώτα" παραλαμβάνονται από αεροδρόμια με πομπές και τιμές αρχηγού κράτους (και έξοδα του κάθε πολίτη).

Η εκκλησία αρνείται την πραγματικότητα, προσπαθώντας να σώσει το δόγμα της και λογοκρίνει, απαγορεύει, αφορίζει, ό,τι θεωρεί επικίνδυνο για την κατάρρευση των μύθων της. 'Ετσι, παρεμβαίνει το 1988 στην προβολή της ταινίας "ο τελευταίος πειρασμός" του Μάρτιν Σκορτσέζε, η οποία ήταν μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ν.Καζαντζάκη. Το έργο χαρακτηρίσθηκε "σκανδαλώδες" και πριν ακόμη προβληθεί ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ στέλνει επιστολές σε αρμοδίους, απαιτώντας την απαγόρευσή του διότι "προσκρούει ευθέως στην ομοιογενή ευαισθησία του λαού". Ρασοφόροι ξεχύνονται την ημέρα προβολής στους δρόμους ωρυόμενοι και δεν διστάζουν να βιαιοπραγήσουν κατά των κινηματογράφων που το προβάλλουν.

Με τον ίδιον τρόπο αντιδρούν σε πράξεις όπως ο πολιτικός γάμος, την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες, τις θεατρικές παραστάσεις που δεν είναι δημιουργίες κατά τα "χριστιανικά ήθη", τα βιβλία που δεν υπερασπίζουν τυφλά το χριστιανικό δόγμα. Σε όποια περίπτωση η εκκλησία αμφισβητηθεί, εκείνη απειλεί με την επέλαση του 666 (αντίχριστος) και με αφορισμούς από το ποίμνιό της. Αυτό το τελευταίο, το χρησιμοποίησε ως μέσο και στη σημερινή περίπτωση του "συμφώνου συμβίωσης" μεταξύ ομόφυλων και δείχνει να αποτρέπει την επίτευξή του, επιβάλλοντας φασιστικά τη δική της άρνηση και άποψη στην πολιτεία για μια ακόμη φορά.

Ο ελληνικός κλήρος επίσης, απαίτησε από τη διοίκηση του μουσείου της Ακρόπολης, να κοπεί η σκηνή από φιλμ του Κ. Γαβρά, η οποία στο πλαίσιο των καταστροφών που έχει υποστεί ο Παρθενώνας, έδειχνε βάνδαλους παλαιοχριστιανούς να ξηλώνουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού, θεωρώντας τα 'είδωλα' και αναπαραστάσεις ακολασίας.

Ας μην ξεχνάμε τον φανατισμό που επέδειξαν απέναντι στα αρχαία ελληνικά αγάλματα και σε βιβλιοθήκες οι πρώτοι χριστιανοί, ώστε να επιβληθούν και να επικρατήσουν (κομμένα χέρια, κεφάλια, πέη).

Για να έχουν μονοπώλιο την ταφή των νεκρών και τα έσοδα που αυτή συνεπάγεται, η εκκλησία στέκεται επίσης εμπόδιο στην αποτέφρωση-καύση των νεκρών και στα πλεονεκτήματά της. Εμπορεύεται κάθε χαρά της καθημερινής μας ζωής (γάμος, βάφτιση, ονομαστικές εορτές, εγκαίνια, κλπ), αλλά και τη στερνή μας πράξη. Την έξοδό μας από τα εγκόσμια. Την ταφή μας.

Εμπορεύεται τον πόνο, την αρρώστια, τη δυστυχία, την ελπίδα. (Νερά θαυματουργά, λείψανα αγίων με δυνάμεις υπερφυσικές και θεϊκές, εικόνες που θεραπεύουν, που δακρύζουν, κλπ). Ο μέσος πολίτης, που έχει εκπαιδευτεί από το σχολείο αλλά και σε όλη τη διάρκεια της κοινωνικής του ζωής στην οποία έχει διεισδύσει εμφανέστατα η εκκλησία, εξελίσσεται σε έναν καλό και πειθήνιο, πιστό πολίτη.

Ένας άνθρωπος που δίνει τον οβολό του στα παγκάρια των ενοριών, προσμένει με υπομονή να ανταμειφθεί σε μια μετά θάνατον ζωή (πόση ανοησία!) και γονατίζει σε εικονίσματα που θα βάλουν το χέρι τους να "τακτοποιήσουν" τη ζωή του.

Όπως είναι λογικό όμως, μόνο η εκκλησία τακτοποιείται. Λειτουργώντας ως μαγαζί γωνία, ως off shore εταιρεία, εκτός φορολογικών επιβαρύνσεων, εκτός κρατικού ελέγχου, εκτός όποιας δικαιοδοσίας του κράτους πάνω της, η εκκλησία θησαυρίζει και σκανδαλίζει με λογής Βατοπέδια και λογής απαράδεκτες συμπεριφορές.

Οι επαγγελματίες "πλασιέ" του χριστιανισμού χαίρουν ασυλίας σε όσες διαπλοκές τους, σε όσες εξυπηρετήσεις συμφερόντων, σε όσες συμμετοχές τους σε χούντες, κατοχές και αιμοσταγείς κυβερνήσεις.

Κτίρια, εκτάσεις, μετρητά, πλούτος που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει και επί προσθέτως ο κάθε πολίτης να υποχρεούται να πληρώνει και τους μισθούς των εκπροσώπων της.

"Οι θρησκείες είναι το όπιο των λαών", είπε ο μέγας Μαρξ.

Ο κόσμος ως ποίμνιο, συνωστίζεται σε ναούς, γονατίζει, προσκυνά, προσεύχεται και εναποθέτει τις ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή, για έναν δικαιότερο κόσμο στον κάθε όσιο...Ποτάπιο.

Ο σκοταδισμός και οι μεσαιωνικές αντιλήψεις της εκκλησίας είναι εμφανείς από το επίπεδο της κοινωνίας μας, τη συντηρητική και ταυτόχρονα υποκριτική ηθική της, τον τρόπο που αντιμετωπίζει το διαφορετικό, που στέκεται απέναντι  στις μειονότητες, τους αλλόδοξους, τον ξένο, τον καταπιεσμένο.

Συνεπικουρεί και υποβοηθά, λειτουργεί ως αρωγός στις φασίζουσες εκφάνσεις της εκάστοτε εξουσίας.

Δεν είναι τυχαίο που παπάδες με γαλόνια, υποστήριξαν την αυτοδικία και τις όποιες ρατσιστικές, σεξιστικές, εγκληματικές δράσεις του κόμματος των νεοναζί (Χρυσή Αυγή).

Όπως είπε κι ο ελληνικός Λιαντίνης: "Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη πνεύματος. Και η ευκαιρία χάθηκε".

Και ο μέγας Πετρόπουλος: "Η εκκλησία ήτο ανέκαθεν μια καταπιεστική δύναμη, αλλά όχι μια αληθινή εξουσία, αφού παρουσιαζότανε σαν μια δούλα του Ηγεμόνος (ακόμη κι η Ιερά Εξέταση).

Πηγή: Ο Κλόουν 

Απο http://gregordergrieche.blogspot.gr/