Εγκώμιο φιλάθλων

 Η θρησκεία, το ποδόσφαιρο και ο πατριωτισμός είναι το τρίπτυχο που ενώνει τους ηλίθιους του τόπου μου. Οι συλλογικοί μύθοι έχουν έναν δεσποτισμό που σε κάνει να βουρκώνεις και να μη σκέφτεσαι. Ο εθνικισμός που χειραγωγεί τα πλήθη είναι το ρεζιλίκι της ανθρώπινης ύπαρξης που φτάνει στο ξεχαρβάλωμα και στον εφιάλτη. Τα ολοκαυτώματα όπου γης είναι τα αποτελέσματα του αδυσώπητου έρωτα για το έθνος, τη θρησκεία και τις σωβρακοφανέλες του πολεμιστή.

Πίσω απ’ την ανθρώπινη υποχονδρία τού να υπερασπίζεσαι ένα χονδροειδές ψέμα ή μιαν αυταπάτη και να προσδιορίζεσαι μέσα απ’ αυτή βρίσκεται η ποικιλώνυμη εξουσία και τα συμφέροντά της. Η εξουσία επινοεί και διαχειρίζεται τους συλλογικούς μύθους. Τους χρησιμοποιεί ως βαλβίδες ασφαλείας έτοιμες να εκτονώσουν τα καταπιεσμένα πάθη και τις ασύδοτες καύλες που όταν ξεφεύγουν αλλάζουν τις κοινωνίες και τη διαχείρισή τους.

Οι συλλογικοί μύθοι είναι το αντίδοτο στην καταπίεση του οχταώρου σκλαβιάς που θα παράξει τα προς το ζην στον εργάτη και στα παιδιά του-τους μελλοντικούς εργάτες-αλλά και υπεραξία στον άρχοντα. Η υπεραξία τροφοδοτεί τη σοφία και την κουλτούρα της άρχουσας τάξης η οποία φυσικά δεν έχει θεούς, δαίμονες και ιδρωμένα πειραματόζωα.
Η ελευθερία της στηρίζεται στο δεσποτισμό. Η σκλαβιά της κατώτερης τάξης στηρίζεται στο παράδοξο και τη μεταφυσική.

Η ανώτερη τάξη εκφύλισε την κατώτερη και την έκανε πουτάνα της. Την ντύνει γελοία με τις υποκρισίες της, την κολακεύει με τον καρναβαλικό της ευδαιμονισμό. Επίσκοποι, ισχυροί άντρες, μονάρχες, αξιωματούχοι, διανοούμενοι είναι επιφορτισμένοι να επιβάλουν την εργασία σ’ αυτούς που προηγουμένως έχουν περάσει το χρυσοποίκιλτο χαλκά. Σ’ αυτούς που έχουν αποβλακώσει με κάθε μέσο.
Σ’ αυτούς που μασκαρεύονται με τα χρώματα της πατρίδας και ουρλιάζουν σαν στείρες σκύλες πνίγοντας τη φύση τους μέσα στο βόθρο των συμβόλων, της φλυαρίας και των αναμνήσεων. Προλετάριους που διδάσκονται καθημερινά ότι το προλεταριάτο ψόφησε. Κακομοίρηδες που πίστεψαν στο μεγαλείο της δημοκρατίας και βαυκαλίζονται με αρχαιολατρίες και Περικλέτους.

Ταλαίπωροι που έφυγαν απ’ τη μιζέρια του χωριού και βρέθηκαν υπάλληλοι στο κωλοχανείο της πόλης. Μαστουρωμένοι με τα ιδεώδη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, το ΝΑΤΟ, τη γυναικούλα, την ασφάλεια και την ιερότητα των συνόρων που κάθε ξυπόλητος μαυριδερός πούστης παραβιάζει.
Αγανακτισμένοι που διαμαρτύρονται για τη μείωση της αγοραστικής τους δύναμης, ελπίζοντας πως ένα μεγάλο κίνημα ελεημοσύνης θα αναπληρώσει την κατάργηση των κοινωνικών κεκτημένων, τη μείωση των μισθών, τη σταδιακή εξαφάνιση της χρήσιμης εργασίας, τη διάλυση της εκπαίδευσης, των συγκοινωνιών, των υπηρεσιών υγείας, της ποιοτικής γεωργίας, της φυσικής κτηνοτροφίας. Ελπίζοντας πως το κακό θα περάσει ξυστά όταν αυτοί θα μαλακίζονται με σημαίες, μεγαλόσταυρους και λοιπά εθνικά άκρως ηρωικά μουνόπανα και τριχωτές θειάδες άλλων χωρών που έχουν στο ώμο περασμένες τσάντες από ανθρώπινο πετσί.



Αδέσποτος Σκύλος

"Εθνική ομοψυχία"

Όσο και αν το επιθυμούμε, η πραγματική φυλετική μας σχέση με τους αρχαίους Έλληνες είναι από ελάχιστη έως ανύπαρκτη. Είμαστε μάλλον κράματα επιμιξιών ποικίλων φυλών ντόπιων και βαλκανικών (βλάχων, αρβανιτών, θρακιωτών κ.α.).

Πολιτιστικά, όσο και αν το επιθυμούμε, δεν κρατήσαμε την αρχαία πολιτιστική παράδοση μας, αλλά τη Ρωμαϊκή, τη Βυζαντινή, τον σύγχρονο επηρεασμό από τη γαλλική και Αγγλική κουλτούρα ως το 1950 και την Αμερικάνικη μετέπειτα, και, αν και δεν το παραδεχόμαστε και δε θέλουμε να το συζητάμε, το βαθύτατο επηρεασμό της νοοτροπίας μας από τον τρόπο ζωής που διαποτιστήκαμε στα χρόνια που υπαγόμαστε στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Το πελατειακό σύστημα της πολιτικής, ο κυρίαρχος τρόπος διασκέδασης μας (μπουζούκια, τσιφτετέλια), τα παζάρια, και τόσα άλλα, είναι κατάλοιπα του Οθωμανικού τρόπου ζωής που τόσο οι εθνικιστές, αλλά και οι διεθνιστές και οι υπόλοιποι Έλληνες υποσυνείδητα δεν τα παραδέχονται ως στοιχεία μας.

Οι εθνικιστές όταν μιλούν για το έθνος των Ελλήνων, αναφέρονται σε αυτό ως ένα σύνολο από ανθρώπους με ίδια ιδανικά και στόχους. Η ιστορία της Ελλάδας όμως από το 1821 και μετά, δείχνει ότι ακριβώς το αντίθετο συνέβαινε. Η Ελλάδα ήταν χωρισμένη σε κοινωνικές τάξεις (προύχοντες, ανώτατοι ιερείς, αγρότες κ.α.), κόμματα (Αγγλικό, Γαλλικό, Ρωσικό), επαγγελματικές συντεχνίες κ.λπ. που πολεμούσαν μεταξύ τους για το ποιος θα κυριαρχήσει, προκειμένου να επωφεληθεί των άλλων και πάντα εις βάρος της πατρίδας (π.χ. να επωφεληθεί των «εθνικών γαιών»). Και μόνο η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη και η δολοφονία του Καποδίστρια το αποδεικνύουν. Σήμερα το ίδιο ισχύει με τα πολιτικά κόμματα και τους οπαδούς τους. Επομένως αυτή η υποτιθέμενη ομοψυχία μάλλον είναι ένα κατασκεύασμα, που μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις έχει υπάρξει.
Οι εθνικιστικές τάσεις έχουν ανέκαθεν οδηγήσει σε πολέμους και εθνοκαθάρσεις, δηλαδή σε μαζικούς φόνους ανθρώπων.

Ο εθνικιστικός προσανατολισμός δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί μεροληπτεί σε σχέση με το «δικαίωμα της αυτοδιάθεσης» των λαών. Για παράδειγμα, στην Ελλάδα θεωρεί ορθό το να συστήσουν εθνικό κράτος οι Κούρδοι και οι Παλαιστίνιοι αλλά να μην κάνουν το ίδιο οι Κοσοβάροι.
Το γεγονός ότι διάφορες χώρες (και η Ελλάδα) κατηγορούνται για την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από διάφορες οργανώσεις (Ο.Η.Ε., «Παρατηρητήρια», Μ.Κ.Ο. κ.α.) με σκοπό την επέκταση των ξένων συμφερόντων, δεν αναιρεί την αλήθεια ότι σε πολλές περιπτώσεις αυτές οι χώρες όντως καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα συγκεκριμένων ομάδων πληθυσμού (τσιγγάνους, μετανάστες, ιερόδουλες, κρατούμενους κ.α.).



Ήταν τα επιχειρήματα κατά του εθνικισμού απο το κείμενο του ψυχολόγου Γιάννη Βελίκη "Οι εθνικιστές"