Και γιατί πρέπει να «σεβόμαστε» τη θρησκεία;

"Θα μπορούσα να προσφύγω στον βολικό διαχωρισμό και να κάνω τη ζωή μου πιο εύκολη: άλλο η θρησκεία, άλλο η Εκκλησία. Δεν τη θέλω όμως αυτή την υπεκφυγή – κι ας την επιλέγουν πολλοί. Και τα δύο αξίζουν ανελέητη κριτική, ανένδοτο δημόσιο λόγο, πολιτική και πολιτιστική ανάλυση, διαρκή πίεση για τη λειτουργία τους ως ιδεολογικών σχημάτων και τον ρόλο τους ως συστημάτων εξουσίας, και αλλεπάλληλες προκλήσεις με κάθε αναλυτικό και καλλιτεχνικό μέσο – τίποτε από τα οποία δεν εμπίπτει στην κοινότοπη πλην ψευδεπίγραφη κατηγορία του «σεβασμού»…"


Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο «σεβασμός», ο οποίος στα συμφραζόμενα αυτά παρουσιάζεται ως «ουδέτερη» έννοια, γέννημα «κοινής λογικής», απαραίτητος για την «αρμονική συνύπαρξη», περίπου δηλαδή ως αναβαθμισμένη, οφειλόμενη «ευγένεια», δεν είναι τίποτε από όλα αυτά. Είναι ένα ιδεολογικό στοιχείο που συσκοτίζει τα πράγματα: η θρησκεία δεν είναι πρωτίστως μια ατομική πεποίθηση· απεναντίας, είναι πρωτίστως τρόπος κοινωνικής οργάνωσης, θέσπισης και τήρησης ιεραρχιών, υπαγωγής σε συγκεκριμένο σύστημα εξουσίας, αποδοχής ενός συγκεκριμένου επιμερισμού των αγαθών – όλα αυτά και ταυτόχρονα η νομιμοποιητική αφήγησή τους, η ιδεολογία τους. Η θρησκεία κάποιου δεν είναι μια προτίμησή του, με τον τρόπο που είναι προτίμησή του το αγαπημένο του χρώμα. Είναι η ένταξή του σε συγκεκριμένη θέση μέσα σε μια ιεραρχημένη κοινότητα και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται την ένταξή του αυτή τόσο ο ίδιος όσο και η κοινότητα. (Εδώ έγκειται μάλιστα και το κύριο σφάλμα των λεγόμενων νέων αθεϊστών, οι οποίοι επιχειρηματολογούν κατά του προφανούς παραλογισμού των μεταφυσικών πεποιθήσεων και απορούν που οι πιστοί δεν «καταλαβαίνουν» ότι οι κρίνοι δεν γονιμοποιούν παρθένες.)
Δεν έχει λοιπόν κανένα νόημα να μιλάμε για θρησκεία αν δεν εννοούμε τον πραγματικό κόσμο που αυτή οργανώνει, συντηρεί και υπερασπίζεται.Γι’ αυτό και οι προσχηματικά ίσες αποστάσεις που δηλώνονται στην επιδίωξη του «σεβασμού» δεν είναι ποτέ ίσες, διότι στην πραγματικότητα μεταμφιέζουν ένα σύστημα εξουσίας σε δήθεν άθροισμα ατομικών προτιμήσεων. Ένα σύστημα εξουσίας όμως δεν το «σέβεσαι» με την έννοια της ευγένειας. Σε ένα σύστημα εξουσίας είτε υποτάσσεσαι είτε όχι. Η ευθύτερη λοιπόν μετάφραση του επιδιωκόμενου αυτού «σεβασμού» είναι: υποταγή.
Αν και δεν ομολογείται από κανέναν, η έννοια της υποταγής διαπνέει όλες τις αντιδράσεις των προηγούμενων ημερών στις καρναβαλικές περιπτύξεις του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλη Διαμαντόπουλου. Από τον ηγεμονικό Άνθιμο που ζητάει διαγραφή του βουλευτή κι έτσι ευθύς αμέσως ορίζει το πλαίσιο της συζήτησης· ως τους αυλικούς της Νέας Δημοκρατίας που κραδαίνουν τα εθνικιστικά εξαπτέρυγα κολακεύοντας την ελληνορθόδοξη ιδιοπροσωπία· ως τον ως εκ τούτου ολοκληρωτικά ετεροπροσδιοριζόμενο εκπρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος καταδέχεται να δώσει στη χυδαία ερώτηση «αν ένα κόμμα που φιλοδοξεί και διεκδικεί να κυβερνήσει και τη χώρα έχει ένα τέτοιο πλαίσιο κανόνων συμπεριφοράς που δείχνουν έμπρακτα το σεβασμό» την ισχνή απάντηση ότι «οφείλουν τα κόμματα να σέβονται τις θρησκευτικές επιλογές του οποιουδήποτε»· και ως τον ίδιο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ που ενημερώνει τον Αρχιεπίσκοπο ότι η αλλαγή της ακολουθούμενης φασιστικής μεταναστευτικής πολιτικής  είναι «ουμανιστικό παναθρώπινο αίτημα» που θέλει «αλληλεγγύη», στην οποία μάλιστα «συμπλέουν» η Εκκλησία και η Αριστερά – αυτό που ουδέποτε παρατηρείται είναι η προφανής αντεπίθεση: Τι πρέπει να «σεβαστούμε» ακριβώς; Τη μοιρασιά δύναμης και πλούτου που έχετε ευλογήσει στο όνομα του Άρχοντος Κουροπαλάτου Μελισσανίδη και του Άρχοντος Λαοσυνάκτη Κόκκαλη; Τις ανώνυμες εταιρείες που στήνετε με την κυβέρνηση για να κάνετε μπίζνες; Τα πάρε-δώσε με την πολιτική εξουσία και τους δικαστικούς; Τους Αρχιεπισκόπους στα υπουργικά συμβούλια; Την υποστήριξη σε ακροδεξιούς και νεοναζί; Ή μήπως το πνευματικό βάθος εκείνου του τύπου που λέει ότι οι ομοφυλόφιλοι έχουν κάνει «αξία ζωής τον σωλήνα αποβολής περιττωμάτων»;
Και μη μου πει κανείς ότι αυτές είναι «εξαιρέσεις», μεμονωμένα παραδείγματα. Σε αυτή τη χώρα –όχι μόνο, αλλά εδώ ζούμε– η θρησκεία και οι κηδεμόνες της εξακολουθούν να είναι με τις ευλογίες όλων ισάξιοι, αν όχι μεγαλύτεροι, εξουσιαστές με το πολιτικοοικονομικό σύμπλεγμα που λυμαίνεται τα πάντα, με το οποίο μάλιστα διαπλέκονται και αλληλοεξυπηρετούνται. Και για όποιον πει ότι, εντάξει, αλλά και πάλι οι «αμαρτίες» των εγκόσμιων εκπροσώπων δεν αλλάζουν το «πνευματικό περιεχόμενο», θα θυμίσω κάτι άλλο:
Το 2003, στη μεγάλη έκθεση σύγχρονης τέχνης Outlook, μετά από πιέσεις της Εκκλησίας –δια στόματος του απίθανου Επιφανίου–, της Νέας Δημοκρατίας –δια στόματος Έβερτ και Ρουσόπουλου–, και του ΛΑΟΣ, ο προοδευτικός, ευρωπαϊστής, στοχαστής της νομικής επιστήμης, κεντροαριστερός των «58», τότε υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος είχε λογοκρίνει και κατεβάσει από τον τοίχο ένα έργο τέχνης. Ήταν ο πίνακας Asperges Me του σπουδαίου βέλγου καλλιτέχνη Τιερί ντε Κορντιέ, ένας από μια σειρά που εκτίθετο όλη μαζί σε ένα μικρό δωμάτιο, μέσα στο ημίφως, ο οποίος απεικόνιζε έναν πούτσο να εκσπερματώνει πάνω σε έναν σταυρό. Τραυματισμένος από μια βάρβαρη καθολική ανατροφή και γνώστης της διαδεδομένης παιδοφιλίας της Εκκλησίας του, ο ντε Κορντιέ έκανε κάτι πολύ σημαντικότερο από μια καταγγελία: κοντά στ’ άλλα, έδειχνε πως η υποταγή των παιδιών στους βιαστές τους δεν ήταν ανεξάρτητη από τη θρησκευτική κατάνυξη αλλά ότι η μία ατμόσφαιρα ανατροφοδοτούσε την άλλη, ο φόβος και το δέος ήταν συγγενή και όχι το πρώτο απλώς μια τυχαία διαστροφή του δεύτερου, η χειραγώγηση και η εκμηδένιση της προσωπικότητας συνέβαινε ακριβώς στο πλαίσιο του θρησκευτικού αισθήματος, ήταν ο συμβολισμός της υπερβατικής εξουσίας που καθιστούσε δυνατή την υπαγωγή στην εγκόσμια αντίστοιχή της.
Το «πνευματικό περιεχόμενο» και το σύστημα εξουσίας είναι ένα πράγμα. Θρησκεία, εκκλησία και ιεράρχες είναι ένα πράγμα. Και ο «σεβασμός» είναι το τελευταίο που τους αρμόζει. Αξίζουν ανελέητη κριτική, ανένδοτο δημόσιο λόγο, πολιτική και πολιτιστική ανάλυση, διαρκή πίεση για τη λειτουργία τους ως ιδεολογικών σχημάτων και τον ρόλο τους ως συστημάτων εξουσίας, και αλλεπάλληλες προκλήσεις με κάθε αναλυτικό και καλλιτεχνικό μέσο.
Αν μια Αριστερά θέλει να τα βάλει με «παθογένειες», η παθογένεια αυτή είναι πάντοτε εδώ. Ακλόνητη.

ΥΓ Επειδή μαζί με τ’ άλλα φαιδρά, στον συλλογισμό της ελληνορθόδοξης κεντροαριστεροδεξιάς μονταζιέρας υπονοείται –αν δεν λέγεται και ξεκάθαρα– ότι η απουσία του περίφημου «σεβασμού», που θα όφειλε να είχε δείξει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και κατ’ επέκταση η ίδια η αξιωματική αντιπολίτευση, που δεν τον «καταδίκασε», αποτελεί ανησυχητικό προοίμιο της καταστολής των θρησκευτικών ελευθεριών που απεργάζεται η Αριστερά, ας καταφύγουμε σε λίγο πραγματισμό: Οι μόνοι εδώ γύρω που τη στιγμή που μιλάμε καταστέλλουν ελευθερίες –και θρησκευτικές– είναι οι διάκονοι της ακροδεξιάς βαρβαρότητας που μας κυβερνούν, οι οποίοι μιλάνε με τον Θεό και τους ευωδιάζουν οι εικόνες. Αν μας προκύψει στο μέλλον ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος να μεταμορφωθεί σε Λαυρέντι Μπέρια, θα αντισταθούμε λυσσαλέα, σύντροφοι του χριστεπώνυμου μετριοπαθούς Κέντρου, μην ανησυχείτε...


Αυγουστίνος Ζενάκος

Εκκλησία : τo καλύτερο μαγαζί γωνία

Με εξαίρεση το Ιράν, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν υπάρχει τόση στενή σχέση, αλληλεπίδραση κι αλληλοεπιρροή, μεταξύ εκκλησίας - κράτους, όση στην Ελλάδα. Σχέση ασφυκτική και τυραννική μιας κι η ορθόδοξη εκκλησία έχει παρεισφρύσει εξουσιαστικά στη ζωή μας με μία σειρά απαράδεκτων προνομίων -και όχι απλά δικαιωμάτων.

Κάθε άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέγει την πίστη του ή όχι σε κάποια θρησκεία. Κανένας όμως, δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει σε κανέναν μια πίστη και κανείς δεν υποχρεούται ως άθρησκος ή αλλόδοξος πολίτης να σέρνεται από παρεμβολές της εγκατεστημένης εκκλησίας στη λειτουργία της πολιτείας.

Πόσω δε μάλλον να πληρώνει τους ναούς της και τους μισθούς των ιερέων της.

Κι ενώ βρισκόμαστε στο 2013 και στην Ελλάδα το ακανθώδες σύμπλεγμα εκκλησίας-κράτους καλά κρατεί, μόλις το 1802 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον θέτει διαχωριστικό τείχος ανάμεσά τους, σεβόμενος την απόφαση του αμερικανικού λαού να μη θεσπίσει νόμο κανένας νομοθέτης ώστε να εγκαθιδρύσει επίσημη θρησκεία ή να απαγορευτεί η ελεύθερη άσκηση όποιας πίστης και λατρείας.

Η τριτοκοσμική αυτή σχέση στον τόπο μας κι ο σφιχτός και θερμός εναγκαλισμός πολιτείας-εκκλησίας, είναι τόσο παλιά, όσο και το ελληνικό κράτος.

Μάλιστα, για να στηθεί καλά το ελληνορθόδοξο ζευγάρωμα, σχολικά αναγνώσματα και εθνικοπατριωτικοί πανηγυρικοί λόγοι διανθίστηκαν με μύθους, οι οποίοι ζουν ως το σήμερα.

Επινοήθηκε το "κρυφό σχολειό" με τον περιβόητο πίνακα του Ν. Γύζη, ενισχύθηκε με το ποίημα του Πολέμη "φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ...", αποδόθηκε η έναρξη της επανάστασης του 1821 στον ρασοφόρο Παλαιών Πατρών Γερμανό και η ανύψωση του λάβαρου στη μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, όταν ο ίδιος ο Γερμανός στις 25 Μαρτίου βρίσκονταν με αρκετή απόσταση των γεγονότων στην...Πάτρα. 

182 χρόνια μετά, το υπουργείο Παιδείας είναι ταυτόχρονα και υπουργείο Θρησκευμάτων.

Οι μαθητές ως αφετηρία της σχολικής τους χρονιάς, στοιχίζονται ενώπιον ιερέων και...αγιάζονται "εις το όνομα της αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος", λαμβάνοντας ένα σαφές πρώτο μήνυμα του πώς η γνώση και η αναζήτηση της αλήθειας περιχαρακώνεται μέσα στα συρματοπλέγματα ενός δόγματος.

Το μάθημα των θρησκευτικών συνεχίζει να είναι εντός της σχολικής ύλης, γίνεται με κατηχητικό τρόπο και σε διδακτικές ώρες περισσότερες της Φυσικής και της Χημείας. Το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής συνεχίζει να είναι αποκλεισμένο από τη μαθητική αγωγή.

Η παχυλή απαιδευσία, η αποχαύνωση, το σταυροκόπημα, η μετάνοια, η αμαρτία, ο παράδεισος κι η κόλαση είναι κάποια από τα αποτελέσματα και κάποιες από τις  έννοιες που καλείται ο μαθητής να εγκολπώσει στην οικοδόμηση της προσωπικότητάς του.

Οι εικόνες του Χριστού κοσμούν τις αίθουσες των δικαστηρίων σε περίοπτη θέση, οι βουλευτές σηκώνουν τα χέρια να ορκιστούν ενώπιον ιερέων, "άγια φώτα" παραλαμβάνονται από αεροδρόμια με πομπές και τιμές αρχηγού κράτους (και έξοδα του κάθε πολίτη).

Η εκκλησία αρνείται την πραγματικότητα, προσπαθώντας να σώσει το δόγμα της και λογοκρίνει, απαγορεύει, αφορίζει, ό,τι θεωρεί επικίνδυνο για την κατάρρευση των μύθων της. 'Ετσι, παρεμβαίνει το 1988 στην προβολή της ταινίας "ο τελευταίος πειρασμός" του Μάρτιν Σκορτσέζε, η οποία ήταν μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ν.Καζαντζάκη. Το έργο χαρακτηρίσθηκε "σκανδαλώδες" και πριν ακόμη προβληθεί ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ στέλνει επιστολές σε αρμοδίους, απαιτώντας την απαγόρευσή του διότι "προσκρούει ευθέως στην ομοιογενή ευαισθησία του λαού". Ρασοφόροι ξεχύνονται την ημέρα προβολής στους δρόμους ωρυόμενοι και δεν διστάζουν να βιαιοπραγήσουν κατά των κινηματογράφων που το προβάλλουν.

Με τον ίδιον τρόπο αντιδρούν σε πράξεις όπως ο πολιτικός γάμος, την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες, τις θεατρικές παραστάσεις που δεν είναι δημιουργίες κατά τα "χριστιανικά ήθη", τα βιβλία που δεν υπερασπίζουν τυφλά το χριστιανικό δόγμα. Σε όποια περίπτωση η εκκλησία αμφισβητηθεί, εκείνη απειλεί με την επέλαση του 666 (αντίχριστος) και με αφορισμούς από το ποίμνιό της. Αυτό το τελευταίο, το χρησιμοποίησε ως μέσο και στη σημερινή περίπτωση του "συμφώνου συμβίωσης" μεταξύ ομόφυλων και δείχνει να αποτρέπει την επίτευξή του, επιβάλλοντας φασιστικά τη δική της άρνηση και άποψη στην πολιτεία για μια ακόμη φορά.

Ο ελληνικός κλήρος επίσης, απαίτησε από τη διοίκηση του μουσείου της Ακρόπολης, να κοπεί η σκηνή από φιλμ του Κ. Γαβρά, η οποία στο πλαίσιο των καταστροφών που έχει υποστεί ο Παρθενώνας, έδειχνε βάνδαλους παλαιοχριστιανούς να ξηλώνουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού, θεωρώντας τα 'είδωλα' και αναπαραστάσεις ακολασίας.

Ας μην ξεχνάμε τον φανατισμό που επέδειξαν απέναντι στα αρχαία ελληνικά αγάλματα και σε βιβλιοθήκες οι πρώτοι χριστιανοί, ώστε να επιβληθούν και να επικρατήσουν (κομμένα χέρια, κεφάλια, πέη).

Για να έχουν μονοπώλιο την ταφή των νεκρών και τα έσοδα που αυτή συνεπάγεται, η εκκλησία στέκεται επίσης εμπόδιο στην αποτέφρωση-καύση των νεκρών και στα πλεονεκτήματά της. Εμπορεύεται κάθε χαρά της καθημερινής μας ζωής (γάμος, βάφτιση, ονομαστικές εορτές, εγκαίνια, κλπ), αλλά και τη στερνή μας πράξη. Την έξοδό μας από τα εγκόσμια. Την ταφή μας.

Εμπορεύεται τον πόνο, την αρρώστια, τη δυστυχία, την ελπίδα. (Νερά θαυματουργά, λείψανα αγίων με δυνάμεις υπερφυσικές και θεϊκές, εικόνες που θεραπεύουν, που δακρύζουν, κλπ). Ο μέσος πολίτης, που έχει εκπαιδευτεί από το σχολείο αλλά και σε όλη τη διάρκεια της κοινωνικής του ζωής στην οποία έχει διεισδύσει εμφανέστατα η εκκλησία, εξελίσσεται σε έναν καλό και πειθήνιο, πιστό πολίτη.

Ένας άνθρωπος που δίνει τον οβολό του στα παγκάρια των ενοριών, προσμένει με υπομονή να ανταμειφθεί σε μια μετά θάνατον ζωή (πόση ανοησία!) και γονατίζει σε εικονίσματα που θα βάλουν το χέρι τους να "τακτοποιήσουν" τη ζωή του.

Όπως είναι λογικό όμως, μόνο η εκκλησία τακτοποιείται. Λειτουργώντας ως μαγαζί γωνία, ως off shore εταιρεία, εκτός φορολογικών επιβαρύνσεων, εκτός κρατικού ελέγχου, εκτός όποιας δικαιοδοσίας του κράτους πάνω της, η εκκλησία θησαυρίζει και σκανδαλίζει με λογής Βατοπέδια και λογής απαράδεκτες συμπεριφορές.

Οι επαγγελματίες "πλασιέ" του χριστιανισμού χαίρουν ασυλίας σε όσες διαπλοκές τους, σε όσες εξυπηρετήσεις συμφερόντων, σε όσες συμμετοχές τους σε χούντες, κατοχές και αιμοσταγείς κυβερνήσεις.

Κτίρια, εκτάσεις, μετρητά, πλούτος που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει και επί προσθέτως ο κάθε πολίτης να υποχρεούται να πληρώνει και τους μισθούς των εκπροσώπων της.

"Οι θρησκείες είναι το όπιο των λαών", είπε ο μέγας Μαρξ.

Ο κόσμος ως ποίμνιο, συνωστίζεται σε ναούς, γονατίζει, προσκυνά, προσεύχεται και εναποθέτει τις ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή, για έναν δικαιότερο κόσμο στον κάθε όσιο...Ποτάπιο.

Ο σκοταδισμός και οι μεσαιωνικές αντιλήψεις της εκκλησίας είναι εμφανείς από το επίπεδο της κοινωνίας μας, τη συντηρητική και ταυτόχρονα υποκριτική ηθική της, τον τρόπο που αντιμετωπίζει το διαφορετικό, που στέκεται απέναντι  στις μειονότητες, τους αλλόδοξους, τον ξένο, τον καταπιεσμένο.

Συνεπικουρεί και υποβοηθά, λειτουργεί ως αρωγός στις φασίζουσες εκφάνσεις της εκάστοτε εξουσίας.

Δεν είναι τυχαίο που παπάδες με γαλόνια, υποστήριξαν την αυτοδικία και τις όποιες ρατσιστικές, σεξιστικές, εγκληματικές δράσεις του κόμματος των νεοναζί (Χρυσή Αυγή).

Όπως είπε κι ο ελληνικός Λιαντίνης: "Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη πνεύματος. Και η ευκαιρία χάθηκε".

Και ο μέγας Πετρόπουλος: "Η εκκλησία ήτο ανέκαθεν μια καταπιεστική δύναμη, αλλά όχι μια αληθινή εξουσία, αφού παρουσιαζότανε σαν μια δούλα του Ηγεμόνος (ακόμη κι η Ιερά Εξέταση).

Πηγή: Ο Κλόουν 

Απο http://gregordergrieche.blogspot.gr/

Ένα σύστημα που τρέφεται από την απουσία σκέψης

Οι συγκρούσεις που χωρίζουν τον λαό είναι κατά τρόπο παράδοξο αυτές που τον ορίζουν σαν υπολειμματικός ορισμός.
Εφέτος στην εορτή της 28ης Οκτωβρίου κυριάρχησε η διένεξη για το ποιος είπε το ΟΧΙ το 1940.
Πίσω από αυτή τη συζήτηση η αναζωπύρωση του δήθεν νεοφασισμού και η επικαιρότητα.
Θυμήθηκα ότι πριν τριανταπέντε χρόνια, εν μέσω αποκαταστημένης δημοκρατίας, με κάλεσε ο διευθυντής του δημοτικού σχολείου όπου φοιτούσε ο γιος μου για να μ’ ενημερώσει δασκαλίστικα ότι ο οκταετής μαθητής του και γιος μου είχε γράψει στην έκθεση για την επέτειο ότι το ΟΧΙ το είχε πει ο ελληνικός λαός και όχι ο δικτάτορας.
Πήρε την απάντηση που του έπρεπε.
Ψάχνουν όλοι και απορούν παπαγαλίζοντας διάφορες ηλιθιότητες για «αυγά του φιδιού» και άλλες βλακείες.
Αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν, γιατί πολλοί έχουν κάνει την άγνοια επάγγελμα, ότι ο φασισμός είναι στη φύση του ανθρώπου σαν αντίληψη. Ο Μουσολίνι δεν έκανε τίποτε άλλο από το να συστηματοποιήσει αυτή την αντίληψη. Η αντίληψη του αμαθούς και φοβισμένου ατόμου που θεωρεί ότι μπορεί να βάλει τάξη με τη βία, όχι μόνο στον χαοτικό κόσμο που τον περιβάλλει, αλλά κυρίως στον εκτός ελέγχου εγκέφαλό του.
Ψάχνουν πώς μορφώθηκε η Χρυσή Αυγή, αλήθεια, τι ελληνικούρα που είναι η λέξη «μόρφωμα» που αφορά σε σχήμα κι όχι έννοια.
Θα πρέπει να ψάξουν στα στεγανά της ελληνικής κοινωνίας. Εκεί εμποδίζεται η ελευθερία της σκέψης, εκεί καλλιεργείται ο συναθροιστικός και παπαγαλίζων νους. Τα στεγανά αυτά είναι η εκκλησία, το σχολείο και ο στρατός. Εκεί γίνεται τόσο η αναπαραγωγή όσο και η εκκόλαψη των «αυγών του φιδιού».
Βέβαια ζούμε σε αστικό σύστημα, αλλά και σε κάθε σύστημα κοινωνικής συμβίωσης φτιαγμένο από τον άνθρωπο, ο φασισμός θα γεννιέται και θα αναπτύσσεται αφού δεν είναι προϊόν της πολιτικής αστοχίας, αλλά προϊόν του πρωτόγονου τρόπου αντίληψης του κόσμου. Ένα έθνος μεταναστών ανακαλύπτει ότι εχθροί είναι οι μετανάστες. Πάντα είναι εύκολο να εφευρεθούν σαν αιτίες κάποιοι εχθροί που προκαλούν τις αποτυχίες μας.
Τα στεγανά ίσως είναι άξια να μελετηθούν για να αποκαλυφθούν επιτέλους τα αίτια της καταραμένης, ενδημικής ελληνικής εμφύλιας σύγκρουσης. Ας ερευνηθεί από πού πηγάζει η εθνική σχιζοφρένεια. Το πραγματικό όπιο των λαών είναι η ανιστόρητη άγνοια. Ο δικέφαλος, λάβαρο της εκκλησίας, η ξενομανία αλλά και η ξενοφαγία, ο ευρωπαϊκός λακεδισμός, η φοροκλοπή. Έφυγαν άραγε οι Τούρκοι; Ή μήπως είναι ακόμα εδώ; Οι κοτζαμπάσηδες πάντως είναι αμετακίνητοι, ο βυζαντινισμός παρών.
Έμειναν και τα πατσατζίδικα και τα κεμπάπ, το μπαξίσι, το χαράτσι, οι νταβατζήδες και βεβαίως ο…λουφές, ελληνιστή το φακελάκι. Εδώ δυστυχώς βρισκόμαστε και είναι εθνικά επείγον να προχωρήσουμε.

Κωστής Δεστέφανος
http://kostisdestefanos.blogspot.co.at/2013/11/2112013_2.html

Οι ρασοφόροι, τα "εργαλεία" και τα "θαύματά" τους

Του Γ. Γ.

Τους τέλειωσε ο Εφραίμ –αλήθεια τι κάνει αυτή η ψυχή- που με την «θαυματουργεί ζώνη της Παναγίας» θεράπευε την στειρότητα, τον καρκίνο όπως και επέστρεφε παιδιά από τον... άλλο κόσμο, έκαναν μια περατζάδα με τα «θαύματα» του  «γέροντα Παϊσιου» και επανήλθαν στα «δοκιμασμένα» «θεόσταλτα μηνύματα».

Προχτές το «Πρακτορείο Εκκλησιαστικών ειδήσεων» μας παρουσίασε ένα βίντεο για να δούμε «πως δακρύζει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ» που σταματάει το κλάμα όταν «Οι πιστοί, όπως και ο εφημέριος του Ναού π. Απόστολος, σκουπίζουν τα δάκρυα του Ταξιάρχη», ενώ σήμερα η φυλλάδα «Ελεύθερη Ωρα» πρωτοσέλιδα μας πληροφορεί για δυο εικόνες που «δάκρυσαν στην Ρόδο, απόδειξη ότι ο θεός δεν εγκαταλείπει την Ελλάδα».

Μετά απ’ αυτά δεν αντιστεκόμαστε να ξαναγράψουμε για κάποια "εργαλεία" και "θαύματα" που χρησιμοποιούν οι γαλονάδες ρασοφόροι για να παραμυθιάζουν το «ποίμνιο» τους.

Αν συγκεντρώσει κανείς το "τίμιο ξύλο" που κυκλοφορεί φτάνει για να επιπλώσεις κάποιες πόλεις. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.
Ο ομφαλός που είχε ο "θεάνθρωπος" ήταν ένας φυσικά. Ομως στις γαλλικές πόλεις Κλερμόν και Σαλόν, υπάρχουν δυο αποξηραμένοι ομφαλοί.
Στην Ιταλία υπάρχει και άλλος ένας για να τον προσκυνούν και να δίνουν τα όβολα του οι πιστοί.

Στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Ρώμη υπάρχουν τα "άγια σπάργανα του Χριστού". Και οι Γερμανοί όμως έχουν κι αυτοί "άγια σπάργανα" στο μπακάλικο της πόλης Ααχεν.
Ο Χριστός αφού ήταν Εβραίος είχε κάνει περιτομή. (Οι πιστοί μάλιστα γιορτάζουν αυτό το γεγονός την πρωτοχρονιά). Ξέρετε πόσα "ιερά πετσάκια" απ' το πουλί του Χριστού κυκλοφορούν και λατρεύονται -με προσευχές και "τάματα"- από τους χριστιανούς; Μόλις δεκαεπτά! Πολύ λίγα είναι αν σκεφτεί κανένας ότι στις εκκλησιές τους έχουν για "αξιοποίηση" τριανταδυό καρφιά από αυτά που σταύρωσαν το Χριστό.

Τι να πρωτοπείς για τα "άγια" σύμβολα που χρησιμοποιούν για την εξαπάτηση του κόσμου;
Οτι το παπαδαριό επιδεικνύει δεκατέσσερις στάμνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός στο "θαύμα" της Κανά;
Οτι περιφέρουν δεκάδες ντουζίνες από τους "ιερούς χιτώνες του Χριστού";
Οτι στην Μόσχα προσκυνάν οι αφελείς "αίμα του Χριστού" που βρίσκετε σε μπουκάλι και γάλα της Παναγιάς σε φιάλη; 
Οτι στην γαλλική πόλη Βαντόμ έχουν σε μπουκαλάκι "δάκρυα του Χριστού" και στην εκκλησιά του Ευαγγελισμού στην Μόσχα υπάρχουν τρίχες από τα γένια του;
Εδώ παλιά ένας Πάπας περιέφερε για λατρεία σε μπουκάλι "την ανάσα του Χριστού".

 Πάμε τώρα και στα θαύματα.

Τούτη η μηχανή με τα θρησκευτικά «θαύματα» βαστάει πολλούς αιώνες. Μπορεί να εκσυγχρονίζετε αλλά πάντοτε έχει τους ίδιους δημιουργούς και τα ίδια θύματα.

Οπως διαβάζουμε στις πράξεις των αποστόλων ε:16 «Συνήρχετο δε πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλούμενους υπό πνευμάτων ακαθάρτων οίτινες θεραπεύοντο άπαντες».
 Η μόδα στα «θαύματα» της εποχής ήταν οι Χριστέμποροι τότε να απαλλάσσουν τα σώματα των αφελών από το πνεύμα του διαβόλου. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεψε το δηλαδή.

Σήμερα μαζί με την τεχνολογία προόδευσαν και τα «θαύματα». Μέσα στα λογικά πλαίσια φυσικά. Μην περιμένετε δηλαδή να έχει μείνει κάποιος με ένα χέρι και να γίνει θαύμα και να φυτρώσει άλλο. Μην τρελαθούμε εντελώς. Και τα θαύματα έχουν τα όρια τους.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε την «αγία» Αθανασία στο Αιγάλεω που εκμεταλλευόμενη μια αρρώστια που είχε –δερμοπάθεια- κατόρθωνε να εξαπατά δεκάδες θρησκόληπτα χαϊβάνια και σήμερα να έχει τεράστια περιουσία. Σε όλους είναι γνωστή αυτή η ιστορία και δεν έχει νόημα να την επαναλάβουμε.

Φυσικά πάντα είχαμε τις κάρες «αγίων» που μοσχομύριζαν, τις εικόνες που «δάκρυζαν» τις παναγίες που «μάτωναν».
Και, φυσικά μαγκίτες, μην φανταστείτε ότι είναι καθόλου δύσκολο να δημιουργήσεις ένα τέτοιο θαύμα. Αμα τυχόν κάποιοι σύντροφοι είναι ρέστοι, κάτσε να τους δώσουμε την συνταγή να καβατζάρουν χοντρά μπακίρια, (πλάκα κάνουμε φυσικά).

Πάρτε μια εικόνα, κατά προτίμηση με την φάτσα του Χριστού ή της Παναγιάς που έχουν μεγαλύτερο σουξέ. Το βράδυ βάλε κάτω απ΄ τα μάτια μια υδροσκοπική ουσία. Θα σας συνιστούσαμε χλωριούχο ασβέστιο που είναι δοκιμασμένο σ’ αυτές τις ιστορίες. Αυτό έχει την ιδιότητα να απορροφά την υγρασία της ατμόσφαιρας και να δημιουργούνται σταγονίδια. Σε λίγο, που λέτε, έχει να ρίξει η Παναγιά το δάκρυ κορόμηλο και το ποίμνιο των πιστών σε σας τάματα που θα λύσετε για πάντα τα οικονομικά σας προβλήματα.

Δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο αυτό. Το «αίμα» και το «δάκρυ» που έχουν ρίξει η καθολικές Παναγίες είναι άλλο πράγμα. Μάλιστα το 1995 στην Ιταλία είχε πιάσει υστερία τον κόσμο όταν τα ΜΜΕ άρχισαν να μεταδίδουν ότι τα αγάλματα της Παναγιάς σε πολλές περιοχές της χώρας το έριξαν μαζικά στο κλάμα. Και επειδή και εκεί ο Χριστός και η Παναγιά χρειάζονται μπακίρια οι ρασοφόροι έτριβαν τα χέρια τους απ’ το μπαγιόκο που παντελώνιαζαν .

Ηταν τότε που τα πήρε στο κρανίο ένας καθηγητής στο τμήμα οργανικής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάβια, ο Λουίτζι Γκαρλαστέλι και έσκασε το μυστικό. Είπε δηλαδή πως μπορούμε να κάνουμε ένα άγαλμα να το παρουσιάσουμε ότι δακρύζει. Επειδή όμως εδώ δεν έχουμε αγάλματα γ’ αυτό δεν σας λέμε την συνταγή γ’ αυτή την λαμογιά.

 Πάντως το θαύμα που περιμένουμε εμείς δεν θα το κάνουν οι εικόνες αλλά τα όπλα όταν βρεθούν στα χέρια του ταξικού προλεταριάτου. Και τότε δεν θα ματώσουν Παναγιές αλλά οι αιματορουφήχτρες καπιτάλες και οι κολαούζοι τους.

Πηγή:  http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/10/