Οι Άνθρωποι που κύκλωσαν το Άλφα

Ένα ντοκιμαντέρ για τον Ισπανικό εμφύλιο και της δράσης των Αναρχικών κατά του φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο 1936-1977

ΕΔΩ

Η μαλακία στην εξουσία

Δεν είναι καθόλου τυχαίο περιστατικό, ότι τα καθεστωτικά media επιλέγουν να προβάλουν διαταραγμένους, άτομα που η εξουσία τους έχει διαφθείρει τόσο πολύ, που όλοι έχουν πράγματα για τα οποία μπορούν να ντρέπονται και να εκβιαστούν.

Άτομα με σαφείς ψυχικές παθολογίες, είτε αυτές λέγονται ψυχώσεις, είτε παραληρήματα μεγαλείου, είτε ναρκισσισμοί που έχουν υποτροπιάσει σε κακοήθεις αλαζονείες, άτομα που ζουν μέσα σε παραισθήσεις, κάνουν κουμάντο σε νευραλγικές θέσεις του ελληνικού κράτους.
 
Κυρίως άτομα που δεν έχουν ηθικές αναστολές για να ανελιχθούν στην δική τους φαντασιακή κλίμακα, άτομα ασυνείδητα ή με ψυχολογία βασανιστή, που έχουν όμως εμβαπτιστεί στην κολυμπήθρα των ΜΜΕ και πλέον θεωρούνται “ταλαντούχοι πολιτικοί άνδρες”.
Αυτές οι τρομακτικές περιπτώσεις, έχουν κυριαρχήσει στον δημόσιο διάλογο, αφού εσκεμμένα είναι συχνά προσκεκλημένοι σε τηλεοπτικά studios για να εκφράσουν την διαταραχή τους ως νόρμα, να απαξιώσουν σοβαρούς ανθρώπους και εναλλακτικές, τεκμηριωμένες απόψεις, ώστε να παίζουν μόνοι τους σε ένα ταμπλό όπου όλα τα μέσα επιτρέπονται.

Το πιο επικίνδυνο απ’ όλα είναι ότι αυτές οι περιπτώσεις, ηδονίζονται με το κακό που προκαλούν, ενίοτε βλέπουν την εφαρμογή της πολιτικής τους ως τρόπο για να πάρουν ρεβάνς, ένας θεός ξέρει από ποιον και γιατί. Από τον Κρανιδιώτη ως τον Άδωνη και από το διαπλεκόμενο κεφάλαιο ως τον ηθοποιό που παριστάνει τον δημοσιογράφο σε πλατό εργολάβου, ο τρόπος σκέψης είναι κοινός και δηλητηριάζει ολόκληρη την κοινωνία.
Η εξουσία τους θεωρεί απόλυτα χρήσιμους, αφού οι νοσηροί εγκέφαλοι πιστεύουν πως επιτελούν θεάρεστο έργο και επιδεικνύουν μεγαλύτερο ακόμα ζήλο, αδιαφορώντας για τα θύματα, ενώ ταυτόχρονα λαμβάνουν και παχυλούς μισθούς. Βέβαια υπάρχουν και φορές που η υπέρμετρη βλακεία τους τους οδηγεί σε προκλητικές δηλώσεις δυναμιτίζοντας το κλίμα, όπως κάποιος βουλευτής Τζαμτζής, ο οποίος δηλώνει ότι “αν είναι να λαμβάνω 2000 ευρώ δεν αξίζει να είμαι βουλευτής“.
Κι αυτό όμως μέσα στο παιχνίδι είναι, ώστε να εξοργίζουν την κοινή γνώμη.
Όλα αυτά τα τρωκτικά, είναι αναλώσιμοι και μόνη τους αποστολή είναι να καταστρέψουν ότι μπορούν, μέχρι να “θυσιαστούν” στον βωμό της εξυγίανσης, κάτι που προβλέπεται πάντα σε κάθε σύστημα. Μετά έρχονται οι “μετριοπαθείς”, αυτοί που στηρίζουν δια της σιωπής το κάθε καθεστώς, για να τελειώσουν την δουλειά (αφού την βρώμικη την έκαναν τα τρωκτικά που αναφέραμε) και να παρουσιαστούν ως οι “λογικοί” που θα κάνουν πιο μαλακή την προσαρμογή στο ίδιο καθεστώς, που θα φορέσει όμως άλλο προσωπείο.

Πηγή: strangejournal.wordpress.com

Εκκλησία : τo καλύτερο μαγαζί γωνία

Με εξαίρεση το Ιράν, σε κανένα άλλο κράτος του κόσμου δεν υπάρχει τόση στενή σχέση, αλληλεπίδραση κι αλληλοεπιρροή, μεταξύ εκκλησίας - κράτους, όση στην Ελλάδα. Σχέση ασφυκτική και τυραννική μιας κι η ορθόδοξη εκκλησία έχει παρεισφρύσει εξουσιαστικά στη ζωή μας με μία σειρά απαράδεκτων προνομίων -και όχι απλά δικαιωμάτων.

Κάθε άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα να επιλέγει την πίστη του ή όχι σε κάποια θρησκεία. Κανένας όμως, δεν έχει δικαίωμα να επιβάλει σε κανέναν μια πίστη και κανείς δεν υποχρεούται ως άθρησκος ή αλλόδοξος πολίτης να σέρνεται από παρεμβολές της εγκατεστημένης εκκλησίας στη λειτουργία της πολιτείας.

Πόσω δε μάλλον να πληρώνει τους ναούς της και τους μισθούς των ιερέων της.

Κι ενώ βρισκόμαστε στο 2013 και στην Ελλάδα το ακανθώδες σύμπλεγμα εκκλησίας-κράτους καλά κρατεί, μόλις το 1802 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τόμας Τζέφερσον θέτει διαχωριστικό τείχος ανάμεσά τους, σεβόμενος την απόφαση του αμερικανικού λαού να μη θεσπίσει νόμο κανένας νομοθέτης ώστε να εγκαθιδρύσει επίσημη θρησκεία ή να απαγορευτεί η ελεύθερη άσκηση όποιας πίστης και λατρείας.

Η τριτοκοσμική αυτή σχέση στον τόπο μας κι ο σφιχτός και θερμός εναγκαλισμός πολιτείας-εκκλησίας, είναι τόσο παλιά, όσο και το ελληνικό κράτος.

Μάλιστα, για να στηθεί καλά το ελληνορθόδοξο ζευγάρωμα, σχολικά αναγνώσματα και εθνικοπατριωτικοί πανηγυρικοί λόγοι διανθίστηκαν με μύθους, οι οποίοι ζουν ως το σήμερα.

Επινοήθηκε το "κρυφό σχολειό" με τον περιβόητο πίνακα του Ν. Γύζη, ενισχύθηκε με το ποίημα του Πολέμη "φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ...", αποδόθηκε η έναρξη της επανάστασης του 1821 στον ρασοφόρο Παλαιών Πατρών Γερμανό και η ανύψωση του λάβαρου στη μονή της Αγίας Λαύρας στα Καλάβρυτα, όταν ο ίδιος ο Γερμανός στις 25 Μαρτίου βρίσκονταν με αρκετή απόσταση των γεγονότων στην...Πάτρα. 

182 χρόνια μετά, το υπουργείο Παιδείας είναι ταυτόχρονα και υπουργείο Θρησκευμάτων.

Οι μαθητές ως αφετηρία της σχολικής τους χρονιάς, στοιχίζονται ενώπιον ιερέων και...αγιάζονται "εις το όνομα της αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου τριάδος", λαμβάνοντας ένα σαφές πρώτο μήνυμα του πώς η γνώση και η αναζήτηση της αλήθειας περιχαρακώνεται μέσα στα συρματοπλέγματα ενός δόγματος.

Το μάθημα των θρησκευτικών συνεχίζει να είναι εντός της σχολικής ύλης, γίνεται με κατηχητικό τρόπο και σε διδακτικές ώρες περισσότερες της Φυσικής και της Χημείας. Το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής συνεχίζει να είναι αποκλεισμένο από τη μαθητική αγωγή.

Η παχυλή απαιδευσία, η αποχαύνωση, το σταυροκόπημα, η μετάνοια, η αμαρτία, ο παράδεισος κι η κόλαση είναι κάποια από τα αποτελέσματα και κάποιες από τις  έννοιες που καλείται ο μαθητής να εγκολπώσει στην οικοδόμηση της προσωπικότητάς του.

Οι εικόνες του Χριστού κοσμούν τις αίθουσες των δικαστηρίων σε περίοπτη θέση, οι βουλευτές σηκώνουν τα χέρια να ορκιστούν ενώπιον ιερέων, "άγια φώτα" παραλαμβάνονται από αεροδρόμια με πομπές και τιμές αρχηγού κράτους (και έξοδα του κάθε πολίτη).

Η εκκλησία αρνείται την πραγματικότητα, προσπαθώντας να σώσει το δόγμα της και λογοκρίνει, απαγορεύει, αφορίζει, ό,τι θεωρεί επικίνδυνο για την κατάρρευση των μύθων της. 'Ετσι, παρεμβαίνει το 1988 στην προβολή της ταινίας "ο τελευταίος πειρασμός" του Μάρτιν Σκορτσέζε, η οποία ήταν μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Ν.Καζαντζάκη. Το έργο χαρακτηρίσθηκε "σκανδαλώδες" και πριν ακόμη προβληθεί ο αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ στέλνει επιστολές σε αρμοδίους, απαιτώντας την απαγόρευσή του διότι "προσκρούει ευθέως στην ομοιογενή ευαισθησία του λαού". Ρασοφόροι ξεχύνονται την ημέρα προβολής στους δρόμους ωρυόμενοι και δεν διστάζουν να βιαιοπραγήσουν κατά των κινηματογράφων που το προβάλλουν.

Με τον ίδιον τρόπο αντιδρούν σε πράξεις όπως ο πολιτικός γάμος, την αφαίρεση του θρησκεύματος από τις αστυνομικές ταυτότητες, τις θεατρικές παραστάσεις που δεν είναι δημιουργίες κατά τα "χριστιανικά ήθη", τα βιβλία που δεν υπερασπίζουν τυφλά το χριστιανικό δόγμα. Σε όποια περίπτωση η εκκλησία αμφισβητηθεί, εκείνη απειλεί με την επέλαση του 666 (αντίχριστος) και με αφορισμούς από το ποίμνιό της. Αυτό το τελευταίο, το χρησιμοποίησε ως μέσο και στη σημερινή περίπτωση του "συμφώνου συμβίωσης" μεταξύ ομόφυλων και δείχνει να αποτρέπει την επίτευξή του, επιβάλλοντας φασιστικά τη δική της άρνηση και άποψη στην πολιτεία για μια ακόμη φορά.

Ο ελληνικός κλήρος επίσης, απαίτησε από τη διοίκηση του μουσείου της Ακρόπολης, να κοπεί η σκηνή από φιλμ του Κ. Γαβρά, η οποία στο πλαίσιο των καταστροφών που έχει υποστεί ο Παρθενώνας, έδειχνε βάνδαλους παλαιοχριστιανούς να ξηλώνουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού, θεωρώντας τα 'είδωλα' και αναπαραστάσεις ακολασίας.

Ας μην ξεχνάμε τον φανατισμό που επέδειξαν απέναντι στα αρχαία ελληνικά αγάλματα και σε βιβλιοθήκες οι πρώτοι χριστιανοί, ώστε να επιβληθούν και να επικρατήσουν (κομμένα χέρια, κεφάλια, πέη).

Για να έχουν μονοπώλιο την ταφή των νεκρών και τα έσοδα που αυτή συνεπάγεται, η εκκλησία στέκεται επίσης εμπόδιο στην αποτέφρωση-καύση των νεκρών και στα πλεονεκτήματά της. Εμπορεύεται κάθε χαρά της καθημερινής μας ζωής (γάμος, βάφτιση, ονομαστικές εορτές, εγκαίνια, κλπ), αλλά και τη στερνή μας πράξη. Την έξοδό μας από τα εγκόσμια. Την ταφή μας.

Εμπορεύεται τον πόνο, την αρρώστια, τη δυστυχία, την ελπίδα. (Νερά θαυματουργά, λείψανα αγίων με δυνάμεις υπερφυσικές και θεϊκές, εικόνες που θεραπεύουν, που δακρύζουν, κλπ). Ο μέσος πολίτης, που έχει εκπαιδευτεί από το σχολείο αλλά και σε όλη τη διάρκεια της κοινωνικής του ζωής στην οποία έχει διεισδύσει εμφανέστατα η εκκλησία, εξελίσσεται σε έναν καλό και πειθήνιο, πιστό πολίτη.

Ένας άνθρωπος που δίνει τον οβολό του στα παγκάρια των ενοριών, προσμένει με υπομονή να ανταμειφθεί σε μια μετά θάνατον ζωή (πόση ανοησία!) και γονατίζει σε εικονίσματα που θα βάλουν το χέρι τους να "τακτοποιήσουν" τη ζωή του.

Όπως είναι λογικό όμως, μόνο η εκκλησία τακτοποιείται. Λειτουργώντας ως μαγαζί γωνία, ως off shore εταιρεία, εκτός φορολογικών επιβαρύνσεων, εκτός κρατικού ελέγχου, εκτός όποιας δικαιοδοσίας του κράτους πάνω της, η εκκλησία θησαυρίζει και σκανδαλίζει με λογής Βατοπέδια και λογής απαράδεκτες συμπεριφορές.

Οι επαγγελματίες "πλασιέ" του χριστιανισμού χαίρουν ασυλίας σε όσες διαπλοκές τους, σε όσες εξυπηρετήσεις συμφερόντων, σε όσες συμμετοχές τους σε χούντες, κατοχές και αιμοσταγείς κυβερνήσεις.

Κτίρια, εκτάσεις, μετρητά, πλούτος που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αγγίξει και επί προσθέτως ο κάθε πολίτης να υποχρεούται να πληρώνει και τους μισθούς των εκπροσώπων της.

"Οι θρησκείες είναι το όπιο των λαών", είπε ο μέγας Μαρξ.

Ο κόσμος ως ποίμνιο, συνωστίζεται σε ναούς, γονατίζει, προσκυνά, προσεύχεται και εναποθέτει τις ελπίδες του για μια καλύτερη ζωή, για έναν δικαιότερο κόσμο στον κάθε όσιο...Ποτάπιο.

Ο σκοταδισμός και οι μεσαιωνικές αντιλήψεις της εκκλησίας είναι εμφανείς από το επίπεδο της κοινωνίας μας, τη συντηρητική και ταυτόχρονα υποκριτική ηθική της, τον τρόπο που αντιμετωπίζει το διαφορετικό, που στέκεται απέναντι  στις μειονότητες, τους αλλόδοξους, τον ξένο, τον καταπιεσμένο.

Συνεπικουρεί και υποβοηθά, λειτουργεί ως αρωγός στις φασίζουσες εκφάνσεις της εκάστοτε εξουσίας.

Δεν είναι τυχαίο που παπάδες με γαλόνια, υποστήριξαν την αυτοδικία και τις όποιες ρατσιστικές, σεξιστικές, εγκληματικές δράσεις του κόμματος των νεοναζί (Χρυσή Αυγή).

Όπως είπε κι ο ελληνικός Λιαντίνης: "Με τον Επίκουρο δόθηκε η ευκαιρία στην ανθρωπότητα να προστατέψει τον άνθρωπο και το μέλλον του από έναν ατλαντικό άχρηστα πράγματα, αθλιότητες, ψεύδη, πλάνες, απάτες, συναξάρια, ιερές συνόδους, βίους αγίων, σκούφους του παπά και του πάπα, εγκλήματα και μάταιη σπατάλη πνεύματος. Και η ευκαιρία χάθηκε".

Και ο μέγας Πετρόπουλος: "Η εκκλησία ήτο ανέκαθεν μια καταπιεστική δύναμη, αλλά όχι μια αληθινή εξουσία, αφού παρουσιαζότανε σαν μια δούλα του Ηγεμόνος (ακόμη κι η Ιερά Εξέταση).

Πηγή: Ο Κλόουν 

Απο http://gregordergrieche.blogspot.gr/

Εμετικό παραλήρημα μισανθρωπισμού

Αρχείο Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας

Πηγή: εδώ

Υ.Γ Δεν έγινε διόρθωση κειμένου

Άλλο να είσαι Αναρχικός και άλλο να είσαι ναζί

Άλλο να είσαι Αναρχικός και να υπερασπίζεσαι τα ιδανικά σου και άλλο να είσαι ναζί,που την κρίσιμη στιγμή αποκηρύσσεις την ιδεολογία σου, προσπαθώντας να χωθείς  ακόμα πιο βαθιά σε ένα σύστημα που σε έθρεφε τόσα χρόνια.

Ιδού τι είπε ο Α.Δ Μπουρζούκος στην έναρξη της δίκης για την υπόθεση της ληστείας στο Βελβεντό Κοζάνης



"Ο λόγος που βρίσκομαι εδώ- απέναντί σας- δεν είναι σε καμία περίπτωση για να εκμαιεύσω τη συμπόνια σας, να ζητήσω συγχώρεση ή να διεκδικήσω μία δίκαιη δίκη. Λέξεις και έννοιες όπως δίκαιο και άδικο, το σύστημα που υπηρετείτε έχει φροντίσει να τις εκφυλίσει και να τις απονοηματοδοτήσει πλήρως. Δε δέχομαι κανένα φρουρό της αστικής νομιμότητας , κανένα σκλάβο της εξουσίας να με κρίνει και να με καταδικάσει. Βρίσκομαι, εδώ, σήμερα, σε αυτό το θέατρο συμβολισμών, για να σας υπενθυμίσω ότι πάντοτε θα υπάρχουν άνθρωποι αποφασισμένοι, άνθρωποι του αγώνα που δεν υποτάσσονται στη φαινομενική παντοδυναμία σας. Βρίσκομαι εδώ, ως αναρχικός, πολέμιος και εχθρός σας, για να αντιστρέψω τους όρους της μάχης, για να βγω από τη θέση άμυνας που εσείς θέλετε να είμαι και να περάσω στην επίθεση. Για να τονίσω τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης και της εξουσίας που εσείς εκπροσωπείτε και σε αυτόν του αγώνα, της αλληλεγγύης, της επανάστασης που κομμάτι του είμαι κι εγώ.
Άλλη μία μάχη στον αιώνιο πόλεμο των επαναστατών ενάντια στην κυριαρχία. Και όπως σε κάθε μάχη, δεν είμαστε μόνοι μας, έχουμε δίπλα μας, νοητά και φυσικά, συντρόφους, αγωνιστές, ανθρώπους που συνθέτουν τον κόσμο του αγώνα. Βρίσκομαι εδώ για εμένα, για όσους συντρόφους έχουν βρεθεί στη θέση μου πριν από εμένα αλλά και για όσους θα βρεθούν στο μέλλον. Προσθέτοντας μια στιγμή αγώνα στη συλλογική μνήμη.
Μπορεί, λοιπόν, για τώρα να βρίσκομαι εγώ εδώ και εσείς να κανονίζετε τα χρόνια που θα μου φορτώσετε, χρόνια που για εσάς δεν είναι παρά άλλο ένα νούμερο που έρχεται να προστεθεί στα χιλιάδες που με ευκολία μοιράζετε- είναι βλέπεις πιο ελαφρύ το “ηθικό” βάρος έτσι και σας προσφέρει έναν ήσυχο ύπνο τα βράδια. Μπορεί, λοιπόν, για τώρα να έχουν μοιραστεί έτσι οι ρόλοι, όμως σίγουρα θα έρθει η στιγμή- αν όχι για εσάς, για αυτούς που θα ακολουθήσουν το βρώμικο έργο σας- που θα γεμίσουμε τα όνειρά σας εφιάλτες. Που οι φωνές χιλιάδων εξεγερμένων θα αντηχούν ταράζοντας τη φαινομενική σας γαλήνη. Και τότε οι ρόλοι δε θα έχουν πλέον καμία σημασία, τότε η εξουσία και η δύναμή σας θα τσαλακωθούν και οι επιλογές σας θα σας βαραίνουν. Ίσως αυτή η μέρα να αργήσει, το πιο πιθανό είναι να μην προλάβω καν να τη ζήσω. Παρόλο αυτά, όσο περνάει αέρας από τα πνευμόνια μου και αίμα από τις φλέβες μου δε θα σταματήσω να αγωνίζομαι γι αυτό. Για την επανάσταση, για την ελευθερία.
ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ”


Πηγή: https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1503661

Δημήτρης Κουφοντίνας

ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΜΑΖΩΝ: "Με δέκα τεχνικές ελέγχουν το μυαλό"

1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.
Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.


2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.
Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.


3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.


4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποιήση)

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.


5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

 6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...


7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».


8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.


9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!


10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.
Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.

 -Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το "κόκκινο χάπι" που έλεγε ο Μορφέας στόν Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το "σπήλαιο του Πλάτωνα" και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.


Νόαμ Τσόμσκι

Πηγή: ΕΔΩ