Ελλάς

Ορκίζομαι πως η πατρίδα μου γεννήθηκε στα μεταλλεία του Λαυρίου το 1869 και πως βρίσκεται εκεί που βούλιαξε το Σάμινα.
Στην πατρίδα μου το φεγγαράκι δεν είναι λαμπρό, δεν φέγγει και η λίστα Λαγκάρντ χάνεται στη νύχτα.
Πατρίδα μου είναι η φούσκα του χρηματιστηρίου και η λεηλασία των ασφαλιστικών ταμείων.
Ορκίζομαι πως η πατρίδα μου, είναι εκεί που οι μίζες της siemens καθορίζουν την μοίρα της και οι δικαστές έχουν μεζούρα για καλλίγραμμες Ρωσίδες.
Στην πατρίδα μου οι ζαρντινιέρες είναι φτιαγμένες απο σιδερογροθιές,γκλομπς και αρβύλες μπάτσων.
Ορκίζομαι πως στην πατρίδα μου το ξέπλυμα χρήματος γίνεται σε χώρο ιερό απο παπάδες λογιστές.
Η πατρίδα μου,αν είσαι φασίστας τσεκουροφόρος,σου εχει φυλαγμένη υπουργική καρέκλα και μισθό δια βίου.
Η πατρίδα μου έχει χώρο για όλους,εκτός της διαφορετικότητας και της Ελευθερίας.
Η πατρίδα μου,είναι και πατρίδα του Κοσκωτά,του Λαυρεντιάδη,του Άκη,του κομιστή,του Πρετεντέρη,του Γαρουφαήλ,του...
Ορκίζομαι πως η πατρίδα μου έχει πολλά,πολλά υποβρύχια.
Στην πατρίδα μου οι φράουλες είναι απ'τη Μανωλάδα και το γάλα είναι θέμα κουμπαριάς.
Στην πατρίδα μου η δημοκρατία διαπομπεύεται,εξευτελίζεται και φυλακίζεται επειδή είναι οροθετική.
Ορκίζομαι πως η πατρίδα μου μερίμνησε ανάλογα για τα 502 παιδιά των φαναριών.
Στην πατρίδα μου οι τσιγγάνοι δεν είναι άχρηστοι,κάνουν τα μικρά παιδιά να τρώνε το φαί τους.
Ορκίζομαι πως στην πατρίδα μου, λόγω οικονομικής κρίσης, κλείνουν νοσοκομεία και σχολεία,απολύονται εκπαιδευτικοί και γιατροί αλλά οι εκκλησίες και το παπαδαριό παραμένουν στη θέση τους.
Ορκίζομαι πως στην πατρίδα μου η αυγή είναι πάντα χρυσή και πως οι σφαίρες του προστάτη πολιτών φυτεύονται στα κορμιά 15χρονων παιδιών.
Ορκίζομαι πως στην πατρίδα μου,τα μαχαίρια των ναζί σκίζουν στα δύο τις καρδιές των ελεύθερων ανθρώπων.


"Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς"  (όρκος Φιλικής Εταιρείας)  

Αφέντες και δούλοι στη σύγχρονη «Πολιτισμένη» κοινωνία

Πολλούς αιώνες πριν από την εποχή μας ο Αριστοτέλης – ουσιαστικά υποστηριχτής του θεσμού της δουλείας, αφού οι δούλοι ήσαν οι «μηχανές» της παραγωγής των υλικών «αγαθών»-, είχε εκφράσει την άποψη ότι η δουλεία μπορούσε να καταργηθεί, αν στη θέση του δούλου έμπαιναν μηχανές «αυτοκίνητες». Αν ζούσε σήμερα ο μεγάλος σοφός, θα διαπίστωνε, όμως, ταυτόχρονα ότι υπάρχει και πλήθος από, κάθε είδους, δούλους. Η σοφία του, λοιπόν, αστόχησε. Αποδείχνεται περίτρανα πως δεν είναι η μηχανή που κάνει ή δεν κάνει το δούλο. Μπορεί, κάλλιστα, να μην υπάρχει μηχανή και να μην υπάρχει ή να υπάρχει δούλος. Και το αντίστροφο. Δεν είναι, επομένως, η μηχανή που επιτάσσει την παρουσία ή απουσία δούλων. Το αίτιο, η παραγωγός αιτία της δουλείας, είναι η άλλη…»μηχανή»! Είναι το για ποιον δουλεύουν οι μηχανές. Γι’ αυτό και η αντίληψη του Αριστοτέλη, για εξάλειψη της δουλείας με την εμφάνιση της μηχανής, φάνηκε ότι είναι ανεδαφική. Ο σοφός δεν έλαβε υπόψη του πως όσο υπάρχουν αφέντες θα υπάρχουν και δούλοι. Δε μπόρεσε ή δε θέλησε, να δει τα πράγματα με «γυμνό οφθαλμό». Έβαλε παραμορφωτικούς φακούς. Γι’ αυτό είδε το δούλο στη θέση της μηχανής και υπολόγισε πως με την εμφάνιση της μηχανής θα έχουμε την απαλλαγή του ανθρώπου από το ρόλο του δούλου. Δεν παρατήρησε τον μπιρμπιλομάτη αφέντη, που άλλα ανάδευε στο αρρωστημένο του μυαλό, καραδοκώντας στο βάθος της σκηνής. Τον αφέντη που δεν τον νοιάζει ποτέ τίποτ΄ άλλο παρά η αφεντιά του. βρείτε εσείς όσες μηχανές θέλετε. Δεν πρόκειται να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τη δουλεία, επειδή βρέθηκαν ή θα βρεθούν κι άλλες μηχανές. Θαυμάσια μπορούν να πολλαπλασιάζονται, παράλληλα και ταυτόχρονα και ισοδύναμα, μηχανές και δούλοι.
Το βλέπουμε «φως φανάρι» στην πράξη και «χρείαν μαρτύρων» δεν έχουμε. Μια και μοναδική «μηχανή» μπορεί αν ελευθερώσει το δούλο και να εξαλείψει τη δουλεία από τον κόσμο: η μηχανή εκείνη που θα ξεπαστρέψει από τα ον κόσμο τους αφέντες!Κι αυτή η μηχανή δε θέλει ούτε σίδερα, ούτε κατσαβίδια και αμόνια για να γίνει. θέλει μόνο γνώση και απόφαση για αγώνα. Με τον αγώνα θα έρθει η λύτρωση του ανθρώπου από τη δουλεία του. με τον αγώνα που θα εκπαραθυρώσει τους αφέντες και θα δώσει τις μηχανές στα χέρια όλων, για κοινή προκοπή. Καλός και σοφός ο Αριστοτέλης, αλλά στο σημείο αυτό δεν κατάφερε να δει σωστά. Η πραγματικότητα τον διαψεύδει.
 Σήμερα, με αναρίθμητες, πολύπλοκες και «θαυματουργές» μηχανές, έχουμε αναρίθμητους δούλους σε ολόκληρο τον πλανήτη. Δούλοι κάθε είδους υπάρχουν στον κόσμο. Δούλοι των πολυεθνικών εταιριών, των μεγαλοκτηματιών, της γραφειοκρατίας, των δικτατοριών (συγκαλυμμένων ή απροσχημάτιστων», του καταναλωτισμού, της θρησκευτικής και πολιτική διαβουκόλησης και κάθε άλλης μανίας. Για δυο απλούς λόγους. Ο πρώτος και βασικός είναι η ύπαρξη αφεντάδων (κάθε καρυδιάς καρύδια) και ο δεύτερος η απαιδευσία που μας δέρνει. Και στην ο ποία έχουμε εθιστεί και βολευτεί προς μεγάλη ευφροσύνη των αφεντικών, που γι’ αυτό ίσα – ίσα φροντίζουν με όλους τους τρόπους: για την απαιδευσία μας. κρατώντας μας σ’ αυτήν, μας κάνουν ό,τι θέλουν.

 Ζούμε, λοιπόν, σ’ ένα λιβάδι, σε μια φάρμα. Εμείς, το κοπάδι! Μέσα στην αθλιότητα. Αγκομαχάμε για τον επιούσιο.
Οι αφέντες «στ’ αλόγατα καβάλα» τριγυρνάνε και μας σαλαγάνε! Κουνάνε την κλάρα και μας πηγαίνουν όπου θέλουν! τρέχουμε σαν τα πρόβατα ν’ αρπάξουμε την κλάρα. Και τα’ αφεντικά ευφραίνονται με την αμυαλοσύνη μας. Κοντά εμείς. Ο ένας, οπαδός του Α. ο άλλος, φανατισμένος με τον Β πολιτικό ή άλλου είδους «ηγέτη». Κανένας μας με τον εαυτό μας, κανένας μας ο εαυτό του! Όλοι οπαδοί κάποιου. Το «ανήκειν» το κατάπιαμε αμάσητο! Μας το σερβίρουν, στο μεταξύ, με όλους τους σπουδαιοφανείς τρόπους. «Παιδαγωγοί», «στοχαστές», «διανοούμενοι» - εξωνημένοι όλο, πανάθεμά τους! – μας  γαλβανίζουν το λίγο μυαλό και μας αποκουτιαίνουν. «ανήκειν», λέει.
Ο άνθρωπος έχει την τάση- έχει τη διάθεση, τη ροπή-να ανήκει κάπου. Το «ανήκει», λοιπόν, κυρίαρχο στοιχείο. Άρα: «χωθείτε στο μαντρί» που σας ετοίμασε ο κάθε δημαγωγός πολιτικής, θρησκείας, εθνικοφροσύνης, πατριδοκαπηλίας κ.λ.π.!
Πού τη βρήκε ο άνθρωπος, αλιτήριοι, την τάση, τη ροπή προς το ανήκειν; Ποιος του τη φύτεψε στο κούτελό του, αν όχι εσείς;
Μα αν ήταν ο άνθρωπος από γεννησιμιού του με τούτη ή εκείνη την τάση, ροπή, κλίση ή δωρεά δοσμένη, χαραγμένη ανεξίτηλα πάνω του, ποιος ο λόγος να κοπιάζουν κράτη και βασίλεια – αιώνες τώρα – με παιδαγωγικές και με συστήματα εκπαιδευτικά να διαπλάσουν τον άνθρωπο; Αν ήταν έτοιμος, διαπλασμένος «προορισμένος», προς τι όλη η διαδικασία της διαπαιδαγώγησης; Τόσο αφελείς νομίζετε πως είναι οι απανταχού κρατούντες όλων των εποχών που πρώτη έγνοιά τους είναι ο έλεγχος της εκπαίδευσης; Τόσο αφελείς θαρρείτε πως είναι οι θρησκευτικοί μεγιστάνες που ιδρύουν και συντηρούν αμέτρητα κατηχητικά για να φωτίσουν(;) τους νέους; Αφελείς είναι όσοι νομίζουν ότι αυτοί είναι αφελείς! Την tabula rasa μας την παρουσιάζουν ως «τείνουσαν» και «ρέπουσαν» προς τούτλο ή εκείνο, ως «ντε και καλά» θέλουσαν ανήκειν»! Φυσικά, δυνάμει όλα μπορεί να λανθάνουν. Οι επιρροές, όμως, θα παίξουν τον αποφασιστικό ρόλο. Κι αυτές είναι ελεγχόμενες και μπορούν να «κατασκευάζονται». Έτσι λ.χ. είναι ο σημερινός καταναλωτισμός. Ροπή που καλλιεργείται ποικιλότροπα. Δημιουργούνται οι τεχνητές ψευτοανάγκες, για τον καθένα μας , και τρέχουμε να προλάβουμε! Αλλά μπορεί η χελώνα να προηγείται του Αχιλλέα; Μην αυταπατώμαστε. Το Σύστημα είναι ασυναγώνιστο. Έχει μηχανισμούς πολύπλοκους. Ή το εξουδετερώνεις ολοσχερώς ή σε υποδουλώνει ύπουλα – ή και φανερά. Εφόσον υπάρχει. Και όσο υπάρχει το Σύστημα – η Συμπάγεια του Κακού - , καλό μην προσδοκάμει. Και θα υπάρχει, όσο σκόρπια μένουμε εμείς και ανοργάνωτα πολεμάμε. Στο ερώτημα, λοιπόν, αν υπάρχει διέξοδος από την κρίση – τη βαθιά και πολύπλευρη κρίση του καιρού μας – η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι! Αλλά για να κατορθωθεί η απεμπλοκή από την κρίση, για να βρεθεί η διέξοδος, χρειάζεται η δική μας – ολονών – η δράση. Δίχως αυτή δε γίνεται τίποτα. Αν εμείς μένουμε αδρανείς, η κρίση παραμένει – βαθαίνει – γίνεται οξύτερη. Η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» μας είναι de facto αναποτελεσματική. Τα αστικά μοντέλα διακυβέρνησης είναι χρεοκοπημένα. Τα εκπαιδευτικά συστήματα είναι παγκοσμίως και εμπροσθέτως στην υπηρεσία του κατεστημένου και ωραιοποιούν την ημιμάθεια. Είναι αριστοτεχνικώς συσκοτιστικά. Μόνο αν χρησιμοποιούνταν από αληθινά πρωτοπόρους και ρηξικέλευθους θα μπορούσαν να γίνουν χρήσιμα. Θα μπορούσε να επιχειρηθεί μια «ανατροπή του κατεστημένου» με μέσον την εκπαίδευση.
Κάποιοι το έχουν υπαινιχθεί. Άλλοι έχουν εναποθέσεις τις ελπίδες στην αναβίωση της άμεσης δημοκρατίας – που άνθησε στην κλασική Αθήνα. Πρακτικά είναι δυσχερέστατη, με τη μορφή της αθηναϊκής.
Φυσικά, όλες αυτές οι προσπάθειες πρέπει να είναι διαποτισμένες πάντοτε σταθερά και αμετακίνητα με την αντίληψη ότι ο απώτερος στόχος είναι η δημιουργία μιας κοινωνίας για όλους τους ανθρώπους. Οποιαδήποτε απόκλιση απ’ αυτό οδηγεί σε παραμορφώσεις. Για να δημιουργήσουμε κοινωνία πολιτισμένη, πρέπει να καταργήσουμε τους αφέντες. Μ’ αυτούς παρόντες – και κουμαντάροντες! – ο πολιτισμός μόνο πωλιτισμός μπορεί να είναι – όπως είναι!

Γ. ΚΩΤΣΑΔΑΜ

http://www.eiet2.gr/

http://tetragonal-leaves-universe.tumblr.com/post/64765644032

Οι ρασοφόροι, τα "εργαλεία" και τα "θαύματά" τους

Του Γ. Γ.

Τους τέλειωσε ο Εφραίμ –αλήθεια τι κάνει αυτή η ψυχή- που με την «θαυματουργεί ζώνη της Παναγίας» θεράπευε την στειρότητα, τον καρκίνο όπως και επέστρεφε παιδιά από τον... άλλο κόσμο, έκαναν μια περατζάδα με τα «θαύματα» του  «γέροντα Παϊσιου» και επανήλθαν στα «δοκιμασμένα» «θεόσταλτα μηνύματα».

Προχτές το «Πρακτορείο Εκκλησιαστικών ειδήσεων» μας παρουσίασε ένα βίντεο για να δούμε «πως δακρύζει ο Αρχάγγελος Μιχαήλ» που σταματάει το κλάμα όταν «Οι πιστοί, όπως και ο εφημέριος του Ναού π. Απόστολος, σκουπίζουν τα δάκρυα του Ταξιάρχη», ενώ σήμερα η φυλλάδα «Ελεύθερη Ωρα» πρωτοσέλιδα μας πληροφορεί για δυο εικόνες που «δάκρυσαν στην Ρόδο, απόδειξη ότι ο θεός δεν εγκαταλείπει την Ελλάδα».

Μετά απ’ αυτά δεν αντιστεκόμαστε να ξαναγράψουμε για κάποια "εργαλεία" και "θαύματα" που χρησιμοποιούν οι γαλονάδες ρασοφόροι για να παραμυθιάζουν το «ποίμνιο» τους.

Αν συγκεντρώσει κανείς το "τίμιο ξύλο" που κυκλοφορεί φτάνει για να επιπλώσεις κάποιες πόλεις. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο.
Ο ομφαλός που είχε ο "θεάνθρωπος" ήταν ένας φυσικά. Ομως στις γαλλικές πόλεις Κλερμόν και Σαλόν, υπάρχουν δυο αποξηραμένοι ομφαλοί.
Στην Ιταλία υπάρχει και άλλος ένας για να τον προσκυνούν και να δίνουν τα όβολα του οι πιστοί.

Στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Ρώμη υπάρχουν τα "άγια σπάργανα του Χριστού". Και οι Γερμανοί όμως έχουν κι αυτοί "άγια σπάργανα" στο μπακάλικο της πόλης Ααχεν.
Ο Χριστός αφού ήταν Εβραίος είχε κάνει περιτομή. (Οι πιστοί μάλιστα γιορτάζουν αυτό το γεγονός την πρωτοχρονιά). Ξέρετε πόσα "ιερά πετσάκια" απ' το πουλί του Χριστού κυκλοφορούν και λατρεύονται -με προσευχές και "τάματα"- από τους χριστιανούς; Μόλις δεκαεπτά! Πολύ λίγα είναι αν σκεφτεί κανένας ότι στις εκκλησιές τους έχουν για "αξιοποίηση" τριανταδυό καρφιά από αυτά που σταύρωσαν το Χριστό.

Τι να πρωτοπείς για τα "άγια" σύμβολα που χρησιμοποιούν για την εξαπάτηση του κόσμου;
Οτι το παπαδαριό επιδεικνύει δεκατέσσερις στάμνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός στο "θαύμα" της Κανά;
Οτι περιφέρουν δεκάδες ντουζίνες από τους "ιερούς χιτώνες του Χριστού";
Οτι στην Μόσχα προσκυνάν οι αφελείς "αίμα του Χριστού" που βρίσκετε σε μπουκάλι και γάλα της Παναγιάς σε φιάλη; 
Οτι στην γαλλική πόλη Βαντόμ έχουν σε μπουκαλάκι "δάκρυα του Χριστού" και στην εκκλησιά του Ευαγγελισμού στην Μόσχα υπάρχουν τρίχες από τα γένια του;
Εδώ παλιά ένας Πάπας περιέφερε για λατρεία σε μπουκάλι "την ανάσα του Χριστού".

 Πάμε τώρα και στα θαύματα.

Τούτη η μηχανή με τα θρησκευτικά «θαύματα» βαστάει πολλούς αιώνες. Μπορεί να εκσυγχρονίζετε αλλά πάντοτε έχει τους ίδιους δημιουργούς και τα ίδια θύματα.

Οπως διαβάζουμε στις πράξεις των αποστόλων ε:16 «Συνήρχετο δε πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλούμενους υπό πνευμάτων ακαθάρτων οίτινες θεραπεύοντο άπαντες».
 Η μόδα στα «θαύματα» της εποχής ήταν οι Χριστέμποροι τότε να απαλλάσσουν τα σώματα των αφελών από το πνεύμα του διαβόλου. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεψε το δηλαδή.

Σήμερα μαζί με την τεχνολογία προόδευσαν και τα «θαύματα». Μέσα στα λογικά πλαίσια φυσικά. Μην περιμένετε δηλαδή να έχει μείνει κάποιος με ένα χέρι και να γίνει θαύμα και να φυτρώσει άλλο. Μην τρελαθούμε εντελώς. Και τα θαύματα έχουν τα όρια τους.

Πριν μερικά χρόνια είχαμε την «αγία» Αθανασία στο Αιγάλεω που εκμεταλλευόμενη μια αρρώστια που είχε –δερμοπάθεια- κατόρθωνε να εξαπατά δεκάδες θρησκόληπτα χαϊβάνια και σήμερα να έχει τεράστια περιουσία. Σε όλους είναι γνωστή αυτή η ιστορία και δεν έχει νόημα να την επαναλάβουμε.

Φυσικά πάντα είχαμε τις κάρες «αγίων» που μοσχομύριζαν, τις εικόνες που «δάκρυζαν» τις παναγίες που «μάτωναν».
Και, φυσικά μαγκίτες, μην φανταστείτε ότι είναι καθόλου δύσκολο να δημιουργήσεις ένα τέτοιο θαύμα. Αμα τυχόν κάποιοι σύντροφοι είναι ρέστοι, κάτσε να τους δώσουμε την συνταγή να καβατζάρουν χοντρά μπακίρια, (πλάκα κάνουμε φυσικά).

Πάρτε μια εικόνα, κατά προτίμηση με την φάτσα του Χριστού ή της Παναγιάς που έχουν μεγαλύτερο σουξέ. Το βράδυ βάλε κάτω απ΄ τα μάτια μια υδροσκοπική ουσία. Θα σας συνιστούσαμε χλωριούχο ασβέστιο που είναι δοκιμασμένο σ’ αυτές τις ιστορίες. Αυτό έχει την ιδιότητα να απορροφά την υγρασία της ατμόσφαιρας και να δημιουργούνται σταγονίδια. Σε λίγο, που λέτε, έχει να ρίξει η Παναγιά το δάκρυ κορόμηλο και το ποίμνιο των πιστών σε σας τάματα που θα λύσετε για πάντα τα οικονομικά σας προβλήματα.

Δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο αυτό. Το «αίμα» και το «δάκρυ» που έχουν ρίξει η καθολικές Παναγίες είναι άλλο πράγμα. Μάλιστα το 1995 στην Ιταλία είχε πιάσει υστερία τον κόσμο όταν τα ΜΜΕ άρχισαν να μεταδίδουν ότι τα αγάλματα της Παναγιάς σε πολλές περιοχές της χώρας το έριξαν μαζικά στο κλάμα. Και επειδή και εκεί ο Χριστός και η Παναγιά χρειάζονται μπακίρια οι ρασοφόροι έτριβαν τα χέρια τους απ’ το μπαγιόκο που παντελώνιαζαν .

Ηταν τότε που τα πήρε στο κρανίο ένας καθηγητής στο τμήμα οργανικής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάβια, ο Λουίτζι Γκαρλαστέλι και έσκασε το μυστικό. Είπε δηλαδή πως μπορούμε να κάνουμε ένα άγαλμα να το παρουσιάσουμε ότι δακρύζει. Επειδή όμως εδώ δεν έχουμε αγάλματα γ’ αυτό δεν σας λέμε την συνταγή γ’ αυτή την λαμογιά.

 Πάντως το θαύμα που περιμένουμε εμείς δεν θα το κάνουν οι εικόνες αλλά τα όπλα όταν βρεθούν στα χέρια του ταξικού προλεταριάτου. Και τότε δεν θα ματώσουν Παναγιές αλλά οι αιματορουφήχτρες καπιτάλες και οι κολαούζοι τους.

Πηγή:  http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2013/10/

Casus Belli

All kinds of people are waiting in seven different queues. The first person of each queue becomes the last of the next one, thus creating an enormous human line. But at the end of the line, it all begins backwards again.

Casus Belli is a Greek short film which premiered in the official competition at the 67th Venice Film Festival 2010 and won many international film awards all over the world. It has been selected in the official competition of the most important international film festivals (Rotterdam, Clermont Ferrand, Tokyo Shorts Shorts, Brussels, Krakow, Palm Springs California, Los Angeles LA SHORT FEST, Era New Horizons, Melbourne IFF etc) and the journey goes so far in over forty international film festivals. At the same time it is the first Greek short film that secured distribution in cinema theaters in France and has already been broadcasted by many European television stations (Canal +, ARTE, RTP, NBC etc) and cable T.V stations n the US and Australia.





Official site: http://casusbellifilm.com/

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΘΝΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ;

Μιας που μέρα στρατιωτικών παρελάσεων σήμερα ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει “εθνικό φρόνημα”, αφού και η κυβέρνηση έκανε το παν για να το εκγυμνάσει δεχόμενη ακόμα και χορηγία για τα καύσιμα των οχημάτων. Πως; Βγάζοντας τανκς και τζιπάκια στους δρόμους, προσπαθώντας να φουσκώσει την τσαλαπατημένη υπερηφάνεια ενός λαού που δεν έχει λόγους να είναι περήφανος. 
Το εθνικό φρόνημα δεν υφίσταται παρά μόνο σε μυαλά που δεν έχουν κάτι δικό τους για να νιώθουν υπερήφανοι. Το φρόνημα πλάθεται κυρίως μέσω της δημόσιας εκπαίδευσης όπου παρουσιάζεται η επίσημη εκδοχή του κράτους για τα ιστορικά γεγονότα. Μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά μέσα σε οικογένειες βαθιά συντηρητικές, που λόγω του χαμηλού μορφωτικού επιπέδου δεν διανοούνται καν την εναλλακτική επιλογή για τα μέλη τους.
Όποιος λαός δίνει τόσο μεγάλη βάση στο “εθνικόν”, παραιτείται από την δυνατότητα να είναι κοσμοπολίτης. Να είναι ανοιχτός στην κουλτούρα άλλων λαών και να θωρακιστεί με τα θετικά στοιχεία των άλλων. Η “εθνική υπερηφάνεια” βάζει στην άκρη τον πολιτισμό, για χάρη μιας αυτιστικού τύπου ηδονής με το να ακούμε πόσο καταπληκτικοί είμαστε. Ο Έλληνας ειδικά, έχοντας ροπή σε παραμύθια “εθνικών φρονημάτων” έχει βυθιστεί στην μιζέρια του επαρχιώτη της Ευρώπης, του πρωτίστως Βαλκάνιου ζητιάνου των ΕΣΠΑ και των πακέτων Ντελόρ παλιότερα. Σ’ αυτόν που απαρνήθηκε τον Διαφωτισμό, όχι επειδή δεν τον πέρασε, αλλά επειδή ερμήνευσε την πρόοδο ως σινιέ συνολάκι και Μύκονο.
Το φρόνημα ως όρος περιγράφει την ιδεολογία, αλλά και το ήθος. Συνήθως συνδέεται με καταστάσεις που υποδηλώνουν μια τάση για διάκριση προς ανώτερη θέση σε σχέση με τους υπόλοιπους. Το φρόνημα κρύβει την πεποίθηση πως είμαστε ανώτεροι από τους άλλους. Το φρόνημα δεν μπορεί να συνυπάρχει με την συνείδηση, καθώς η δεύτερη είναι μια πολύπλοκη νοητική διαδικασία που σχετίζεται με την κατανόηση του ατόμου για τον εαυτό του, για όσα σημαίνει το ίδιο, οι πράξεις του, ο κόσμος και η αλληλεπίδραση όλων αυτών.
Το εθνικό φρόνημα δεν είναι παρά η συγκολλητική ουσία που συσφίγγει τους δεσμούς μιας ομάδας. Πάντα η ένταξη σε μια ομάδα, όποια και να είναι τα κίνητρά της, εξιδανικεύει την ομάδα στα μάτια αυτών που την απαρτίζουν, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί προκαταλήψεις απέναντι σε άλλες ομάδες. Είναι εν ολίγοις η απαρχή του εθνικισμού, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Επομένως, η ανάγκη του ατόμου να ανήκει σε μια εθνική ομάδα, δεν είναι επειδή αγαπάει περισσότερο από κάποιον άλλον που έτυχε να γεννηθεί στην ίδια χώρα, τις παραδόσεις της ή τις αξίες της ή τα όσα έκανε στο παρελθόν. Περισσότερο έχει την ανάγκη να ανήκει κάπου και να ικανοποιήσει το εγωιστικό γονίδιο μέσα του. Να νιώσει δηλαδή καλά και να τονώσει την χαμηλή του αυτοεκτίμηση.
To εθνικό φρόνημα καταληκτικά, είναι ένας ακραίος τύπος ναρκισσισμού που βρίσκει εφαρμογή σε μεγάλη κλίμακα. Ένας αντεστραμμένος μηχανισμός άμυνας που καλύπτει την συνειδητοποίηση της αξίας ή της αναξιότητάς μας. Η ιδανική εικόνα του εαυτού συγκρούεται με αυτό που πραγματικά είμαστε.
Όσο πιο ανελεύθερος είναι ένας άνθρωπος ή ένας λαός, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για καλλιέργεια εθνικού συναισθήματος. Ρωτήστε κάποιον από όσους δίνουν τόσο μεγάλη βάση στο “εθνικό φρόνημα” (όχι φακελώνοντας συμπολίτες τους όπως στην Χούντα) αν αγαπάνε περισσότερο την Ελλάδα ή την Δημοκρατία, την Ελλάδα ή την Ανθρωπιά, την Ελλάδα ή την Ελευθερία, την Ελλάδα ή την Ανεξαρτησία. Κι ακόμα περισσότερο, αν  μπορούν να βάλουν αυτές τις έννοιες δίπλα-δίπλα χωρίς διαζευκτικά.


Πηγή:  http://strangejournal.wordpress.com/2013/10/28/

Το Μάρκετινγκ της Τρέλας - Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ

Ψυχοφάρμακα και ΜΜΕ - Ενας γάμος στη Γουόλ Στριτ.

Στα μέσα της δεκαετίας του 70, ο Henry Gadsden, διευθυντής της Merck, μιας από τις μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρείες του κόσμου, είπε στο περιοδικό Fortune ότι ήθελε η εταιρεία του να είναι σαν την εταιρεία Wrigley, που παράγει τσίχλες και να "πουλάει σε όλους", ακόμη και σε υγιή άτομα.

Να ένα μόνο παράδειγμα της σχέσεις μεταξύ ΜΜΕ και φαρμακευτικών εταιρειών.

Μέχρι πρόσφατα, ήταν σπάνιο να δει κανείς διαφήμιση ψυχοφαρμάκου στην τηλεόραση, διότι, από το νόμο, οι φαρμακευτικές εταιρείες έπρεπε να αναφέρουν όλες τις παρενέργειες και η λίστα ήταν πάρα πολύ μεγάλη για ένα διαφημιστικό σποτ 30 ή 60 δευτερολέπτων. Αλλά το 1997, εκπρόσωποι των συμφερόντων φαρμακευτικής εταιρείας πίεσαν το Κογκρέσο των ΗΠΑ να μετριάσει αυτόν τον περιορισμό και να τους επιτρέψει να αναφέρουν μόνο μερικές από τις παρενέργειες. Με αυτή την απλή αλλαγή κατέστη ξαφνικά δυνατή η διαφήμιση ψυχοτρόπων φαρμάκων στην αμερικάνικη τηλεόραση. Και αυτό άνοιξε τις πύλες για ένα χείμαρρο διαφημίσεων που εκτοξεύτηκαν από τα 595 εκατ. δολάρια το 1996 στα 4,7 δις δολάρια σήμερα - μια αύξηση περίπου 700%.

Μήπως το πράγμα τράβηξε πολύ μακριά; Εξαρτώνται άραγε τα ΜΜΕ τόσο πολύ από τα χρήματα της διαφήμισης των φαρμακευτικών εταιρειών ώστε να προωθούν τους στόχους των διαφημιστικών εκστρατειών των ψυχιατρικών φαρμάκων;

Με άλλα λόγια ... έγινε πραγματικότητα το όνειρο του Gadsden; Είναι μήπως το μάρκετινγκ τώρα αυτό που κινεί τον μηχανισμό μιας από τις πλέον κερδοφόρες βιομηχανίες στη Γη;

Κεφάλαιο 8 - Από το ντοκιμαντέρ της Επιτροπής Πολιτών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (CCHR) -Το μάρκετινγκ της Τρέλας.


Aπο: Αλληλέγγυα Δύναμη

Το ξυπόλυτο τάγμα {Οι σαλταδόροι}

Της Ντίνας Μπατζιά

Ιστορική αναφορά στο ξυπόλυτο τάγμα, μια σταλιά παιδικές ψυχές, τα παλικαράκια που προσπαθούσαν να επιβιώσουν, ξεγελώντας το θάνατο και μετατρέποντας τον αγώνα για επιβίωση σε παιχνίδι.
Που παίξαν τη ζωή τους κορόνα γράμματα με τα φασιστικά ντουφέκια, για ένα κομμάτι ψωμί.  Αυτούς τιμάμε σήμερα, τους σαλταδόρους της Κατοχής.
Ένα μοναδικό φαινόμενο στην κατοχική Ευρώπη, η ιδιότυπη Αντίσταση των παιδιών της Αθήνας, μια σημαντική πλευρά του λαϊκού αγώνα κατά του φασισμού. Μικροί αντάρτες με φαντασία, μια χούφτα πανέξυπνων και παράτολμων πιτσιρικάδων σε κάθε λαϊκή γειτονιά, προσφυγόπουλα τα περισσότερα, στο Βύρωνα η πιο γνωστή ομάδα, αλλά και στη Καισαριανή, στην Αθήνα, στα δυτικά, στον Πειραιά. Μικρο κατεργαραίοι, αλάνια  που έκαναν «σάλτο-ρεσάλτο» σαν αίλουροι, σε καμιόνια, σε φορτηγά εν κινήσει, σε αποθήκες και άλλες γερμανικές εγκαταστάσεις και απαλλοτρίωναν ότι έβρισκαν και μπορούσαν: κουραμάνες, μπιτόνια με συνθετική βενζίνη, ρεζέρβες αυτοκινήτων, ακόμη και όπλα. Έπαιρναν για το σπίτι τους ότι θα βοηθούσε την οικογένεια να επιβιώσει στη μεγάλη πείνα, αλλά οι μάγκες τα υπόλοιπα τα μοίραζαν σε περαστικούς και στη γειτονιά. Πρώτα στα ορφανεμένα σπίτια. Η δίκαιη αναδιανομή των τροφίμων.. Κονσέρβες και ψωμί για τους πεινασμένους.

Ο σαλταδόρος Μιχάλης Γενίτσαρης

"Ζηλεύουνε δε θέλουνε ντυμένο να με δούνε
μπατίρη θέλουν να με δούν για να φχαριστηθούνε
 Θα σαλτάρω θα σαλτάρω τη ρεζέρβα να τους πάρω
 Μα εγώ πάντα βολεύομαι γιατί την εσαλτάρω
σε κανα αμάξι Γερμανού και πάντα τη ρεφάρω
 Θα σαλτάρω θα σαλτάρω τη ρεζέρβα να τους πάρω
 Βενζίνες και πετρέλαια εμείς τα κυνηγάμε
γιατί έχουνε πολλά λεφτά και μόρτικα γλεντάμε
 Σάλτα ρίξε τη ρεζέρβα γίνε ντου και σήκω φεύγα
 Οι Γερμανοί μας κυνηγούν μα εμείς δεν τους ακούμε
εμείς θα τη σαλτάρουμε ώσπου να σκοτωθούμε
 Θα σαλτάρω θα σαλτάρω τη ρεζέρβα να τους πάρω
 Αντίθετα, οι αισχροί και στυγνοί μαυραγορίτες και οι λαδάδες άρπαξαν περιουσίες για ένα μπουκάλι λάδι, αλλά κοίτα πως γίνεται, αυτοί βρέθηκαν φτιαγμένοι μετά το πόλεμο.
 Όσοι πουλάνε ακριβά, οι παλιομασκαράδες,
θα τους κρεμάσουνε κι αυτούς, όπως τους δυο λαδάδες.
 Που τους κρέμασαν και τους δυο ψηλά σε μια κολόνα
κι όσοι πέρναγαν από κει τους έφτυναν το πτώμα.
 Προσέχτε οι υπόλοιποι, μην το περνάτ' αστεία,
γιατί θα σας κρεμάσουνε στην ίδια την πλατεία".

Οι λαδάδες του Γενίτσαρη

Κι είχαν δικούς τους κωδικούς για να συνενοούνται, οι μάγκες.σαν συμμορία: Λίιιιου, για τη συνάντησή τους, ντου ντου ντου που σήμαινε όρμα τώρα και χάπατες που προειδοποιούσε κίνδυνος, πρόσεχε.
Έχασαν τη ζωή τους πολλοί σαλταδόροι, σε ριψοκίνδυνα σάλτα, όπως ο αρχισαλταδόρος ο Φώντας, που έγινε τραγούδι όταν σκοτώθηκε εκεί «στη στρίψη του Βοτανικού», όπου έκοβαν ταχύτητα τα γερμανικά καμιόνια, δίνοντας ευκαιρία για το ρεσάλτο. Ανηφόρες, στροφές και γραμμές τραμ, ήταν οι ευκαιρίες να κόψει το γερμανικό φορτηγό ταχύτητα και να σαλτάρουν τα ατρόμητα μορτάκια. Και ο Τζίμης στην Πανεπιστημίου που πυροβολήθηκε εν ψυχρώ για μία κουραμάνα. Και άλλοι που άφησαν ιστορία, και οι περισσότεροι πέρασαν στον ΕΛΑΣ. Ο Μάκης που πρώτος έκλεψε όπλο για να το δώσει στην Αντίσταση στο Βύρωνα, οι τετραπέρατοι Πίκολο και Φιφίκος.
Τα λάφυρα από τους γερμανούς, τα αποθήκευαν σε ξεροπήγαδα στην περιοχή Ασυρμάτου των Πετραλώνων, πάνω από τα ατταλιώτικα, ακόμη και νάρκες και όπλα.
Τα έβαλαν οι σαλταδόροι, μαζί με τους έφηβους σαμποτέρ και τα άλλα παιδιά της Κατοχής που έγραφαν συνθήματα στους τοίχους, με τη πείνα -πόσο να αντέξεις στη θέα των καροτσιών γεμάτων νεκρούς- αλλά και τη φασιστική και ναζιστική μπότα, με τη φόρα που έχουν τα νιάτα,  που δεν τη διυλίζει η πολιτική σκέψη ή η συνείδηση, αλλά η ταξική πραγματικότητα .
Αν είναι για το ψωμί, ή ένα κωλοεισιτήριο ή ένα ντου στο σούπερ μάρκετ, μία μάχη για να έχουμε τη ζωή που θέλουμε, ίσως να αξίζει ένα σάλτο.


Πηγή: stokokkino.gr